سيّد مصلح الدين مهدوى؛ فرزند سيّد شهابالدين نحوى. متوفّى ۱۳۷۴ شمسى. از مورّخان و بزرگان علم رجال. محقّق ارجمند. از خدمتگزاران راستين به تاريخ و فرهنگ شهر اصفهان و صاحب تأليفات ارزشمند در تراجم و شرح احوال علما، بزرگان و مشاهير اصفهان مىباشد.
اوّلين فعّاليتِ تحقيقى ايشان، تكميل كتاب تذكرةالقبور بود. او پس از آن كه يادداشتهاى فراوان براى كتاب آماده كرد، كتاب را به رجال اصفهان يا تذكرةالقبور موسوم ساخت، و آن را در سال ۱۳۲۸ به چاپ رساند. پس از آن، درباره شعراى اصفهان به گردآورى مطلب و شرح حال پرداخت، و در سال ۱۳۳۵ كتاب تذكره شعراى معاصر اصفهان را منتشر كرد. پس از آن، چون خود و اجدادش از محلّه خواجو بودند، كتابى مختصر در تاريخ محلّه خواجو نوشت؛ همچنين پس از وفات آيت اللّه العظمى بروجردى كتابى در شرح حال ايشان منتشر ساخت. در كنار اين فعّاليتها به گردآورى احاديث و شرح حال چهارده معصوم عليهم السلام علاقه زياد داشت؛ لذا كتابى با عنوان عطيّة الجواد و كتاب تاريخ سامرّا و زندگانى عسكريين عليهما السلام را به چاپ رسانيد.
همچنين جهت تدوين كتاب درسى تعليمات دينى براى دبيرستانها با تعدادى از دبيران دبيرستانهاى اصفهان همكارى داشت.
زنده ياد مهدوى، اغلب اوقات فراغت خود را صرف يادداشتبردارى از كتابها، جستجو در آثار و ابنيهى تاريخى اصفهان مىنمود، و هر روز كه مى گذشت، بر دامنه تحقيقات و بررسى هاى خود مى افزود. در نوشته هايش يك پژوهشگر امانتدار بود. در ذكر منابع خود مى كوشيد و مطلبى، بدون مأخذ نقل نمى كرد. معلومات و اطلاعات خود را بدون هيچگونه چشمداشتى در اختيار محققان قرار مى داد و از راهنمايى و كمك به علاقمندان فرهنگ و تاريخ دريغ نمى كرد و در اين كار حوصله اى عجيب داشت. در علوم ادبيات، فقه، اصول، روايت و… اطلاعات فراوان داشت. ولى چون عمر خود را صرف تدريس در دبيرستانها و تحقيق پيرامون رجال اصفهان نمود، در اين زمينه كمتر مجال بروز يافت. ده نفر از علماى اعلام از جمله شيخ آقابزرگ طهرانى و آيت اللّه العظمى مرعشى نجفى براى ايشان اجازه نوشته بودند. در تدريس نيز همواره اصرار داشت دانش آموزان را با مسائل مذهبى وظايف شرعى آشنا كند. چنانكه هر روز قبل از ورود به كلاس وضو مى گرفت و تعليم و ياد دادن را وظيفه مى دانست.
