سید محمدرضا امامی موسوی، فرزند سید عبدالعلی، یکی از فعالان و مجاهدان عصر مشروطه بود. در منابع از وی هیچ نامی برده نشده است. علت این امر شاید آن بود که وی بیشتر به فعالیت سیاسی مخفیانه پرداخته و به همین جهت، گمنام مانده است.
نامبرده با شروع انقلاب مشروطه به تهران رفته، در صف تفنگداران ملی قرار گرفت و از اعضای فعال انجمن در تهران گردید.
در جریان به توپ بستن مجلس، از جمله عناصر فعاّلی بود که جان چند نفر از متحصنان، از جمله سید جمال واعظ را از معرکه نجات داد.
احتمالاً وی یکی از رابطان انجمن ولایتی اصفهان و حاج آقا نورالله نجفی در تهران بوده است. وی از فعالان سیاسی و آگاه به مسایل روز انقلاب مشروطه بوده و حوادث روز شمار مشروطه ایران را در دفتری بالغ بر پانصد صفحه نگاشته بود که متأسفانه از آن اثری باقی نمانده است. همچنین یادداشتهایی درباره پیدایش بهائیت و فعالیت آنها – که خود شاهد آن بوده- نگاشته که نزد فرزندش موجود است.
علاوه بر این، وی چاپ و نشر اعلامیه های مشروطه و اداره تکیه منوچهر خان معتمد الدوله در سبزه میدان تهران را بر عهده داشته است.
وی مسافرت هایی به خارج از کشور داشته و به زبانهای آلمانی، انگلیسی، هندی و عربی، در حدّ مکالمه مسلط بوده است.
وی از خاندان معروف امامی اصفهان بوده، برادرش آیت الله حاج سید محمود درب امامی، عالم جلیل و صاحب کتاب ارزشمند « ثمرات الحیات» است که در تکیه کازرونی دفن شده است.
سرانجام این رجل سیاسی در 19 اردیبهشت 1354ش در سن 103 سالگی درگذشت و در تکیه میرفندرسکی در مقبره خانوادگی خود به خاک سپرده شد.
