سید حسین روح الامین؛ فرزند سید محمد در نوروز 1332ش در شهر اصفهان محلة چهارسو شیرازی ها متولد شد. در دوران کودکی پدر خود را از دست داد و تحت سرپرستی مادر تحصیلات خود را تا مقطع سیکل ادامه داد، سپس به شغل آزاد روی آورد. در سال 1351 برای خدمت سربازی عازم بیرجند شد و حدود 11ماه نتوانست به مرخصی بیاید، در آن زمان به خاطر رشادتها و مهارتهای خاص نظامی اش درجة گروهبانی به او اعطا شد. بعد از اتمام خدمت به کار صنعتی مشغول و در فعالیتهای انقلابی هم شرکت می کرد. وی پس از حوادث 5 رمضان سال1357ش و حوادث تحصن تاریخی مردم در منزل آیت الله خادمی توسط مأموران رژیم پهلوی دستگیر شد و پس از گذشت چند روز آزاد گردید. سپس در تهران توسط مأموران رژیم پهلوی از ناحیة پا مجروح گردید و به اصفهان بازگشت.
با پیروزی انقلاب اسلامی به فعالیت خود در جهاد و بسیج ادامه داد و در سال 1358 وقتی خوزستان دچار سیل زدگی شد، به جمع آوری کمکهای مردمی استان اصفهان پرداخت و سپس به طرف اهواز حرکت کرد و به مردم آنجا کمک کرد. وی معتقد بود که باید کار فرهنگی هم انجام داد؛ لذا نمایشگاهی از جنایات رژیم پهلوی و مظلومیت شهیدان انقلاب تدارک دید و به اهواز برد. وی در همان سال به خدمت سپاه پاسداران درآمد و همکاری با این نهاد را شروع کرد.
با شروع درگیریها در کردستان عازم آنجا شد. وی کاروان های کمکی مردم را به آن خط،ه می فرستاد و در همین سفرها بود که به عمق جنایت گروهک های مارکسیستی و سلطة آنها بر مردم مظلوم کردستان آشنا شد؛ لذا عزم جزم کرد که تا رفع فتنه در آن منطقه بماند.
در سال 1360 مسئولیت عملیات سپاه سنندج را برعهده گرفت. وی در پاکسازی کردستان از لوث وجود عناصر ضد انقلاب، فعالیت گسترده ای داشت. پاکسازی روستاها عملاً با طراحی و برنامه ریزی حاج حسین روح الامین شروع شد. وی با کمک نیروهایش در کردستان توانست امنیتی نسبی برقرار کند. پس از حماسه های فراوانی که در کردستان آفرید، به جنوب رفت و در عملیات های گوناگونی حضور داشت. از جمله در سال 1361ش در عملیات فتح المبین شرکت کرد و سپس در عملیات بیت المقدس، والفجر مقدماتی، خیبر و بدر شرکت کرد. وی در عملیات بدر از ناحیة دست مجروح گردید. در کردستان نیز در عملیات انصار و قائم حضور فعال داشت و در عمل ثابت کرد که نظریاتش در جنگهای نامنظم و همچنین منظم، کارا و مؤثر است. او بعد از هر عملیاتی که در جنوب شرکت می کرد، سریعاً به کردستان برمی گشت. وی در عملیات والفجر 8 و پس از آزادی فاو سریعاً به منطقة کردستان برگشت و در عملیات والفجر9 به عنوان مسؤول عملیات سپاه کردستان شرکت کرد. او در نمازهای جماعت مردم کردستان شرکت می کرد و معتقد بود که با این کار خود به خود، تبلیغات دشمن از میان می رود.
او با اینکه یکی از فرماندهان و سرداران اصلی کردستان و جنگ بود. بسیار متواضع و بی آلایش بود. سادگی در زندگی او آنچنان بود که کسی گمان نمی کرد که او یک فرمانده عالی رتبه است. وی در مرخصی هایش به منزل همرزمانش می رفت تا اگر کمبودی داشتند برطرف کند.
طی صحبتی که با حاج اکبر آقابابایی داشت، بیان می کند که در سال 1359ش وقتی مجروح شدم، چهار ملک مرا بسوی آسمان بردند ولی آن زمان من خواستم که بمانم و خدمت کنم. الان به لطف خدا امنیت به کردستان برگشته و جنگ به بیرون مرزها کشیده شده است؛ از خدا می خواهم که شهید شوم. صبح روز بعد او از همرزمانش حلالیت طلبید و با آنها وداع کرد. ساعتی بعد در ارتفاعات هزار قله در عملیات والفجر9 در حالی که مشغول نجوای عاشقانه بود در تاریخ 7/12/64 در منطقة مریوان( عملیات والفجر9) ساعت 8 صبح بوسیلة ترکش گلوله ای که در نزدیکش منفجر شد، به شهادت رسید و پیکر پاکش در گلستان شهدای اصفهان، قطعة محرم 4، ردیف2، شمارة12 به خاک سپرده شد.
