سید عبدالرسول حجازی دهاقانی فرزند سید هاشم، در سال 1265ش در دهاقان متولّد شد. وی پس از طى دوران طفولیت براى کسب علم و دانش راهى اصفهان شد. گویند: وى در بدو ورود به اصفهان مورد توجّه عالم ربانى آخوند ملا محمد کاشانى قرار گرفت و آن عالم وارسته در اثر خوابى که دیده بود و کاشف از نورانیت باطن این طلبة نوجوان بود، او را در حجرة خود جاى داده و شخصاً تدریس و تربیت او را به عهده گرفت. وى مدّت هشت سال در حجرة آخوند ساکن بوده و آخوند با عنوان: «نور چشم» او را خطاب مى فرمود. سایر اساتید ایشان عبارتند از: حکیم جهانگیرخان قشقایى؛ میرزا احمد مدرّس؛ سیّد مهدى درچه اى؛ سیّد عبد اللّه ثقة الاسلام. او همچنین از شاگردان و رفقاى صمیمى حاج آقا رحیم ارباب بود و پس از آن که ایشان بینایى خود را از دست داد. او را به جاى خود در مسجد گرک یراقها به امامت جماعت منصوب نمود. از رفقاى دیگر او عالم ربّانى، حجة الاسلام و المسلمین حاج آقا میرزا دهکردى بود که در مسجد سرخى اقامه جماعت مى نمود و پس از بیمارى حجازى را به جاى خود به اقامة جماعت ظهر در این مسجد گماشت.
حجازى فردى صاحب مکنت بود و به فقرا و طلّاب نیز کمک و مساعدت مى نمود. از ایشان سقّاخانه اى در سراى ساروتقى به یادگار مانده است. وى در اواخر عمر در مسجد کرمانى امامت مى نمود.
وی در دى 1358ش پس از 93 سال زندگى وفات نمود و در تکیة سیدالعراقین در کنار پدرش مدفون شد.
