سید مرتضی ظهیرالاسلام

سید مرتضی ظهیرالاسلام از وعاظ معروف اصفهان،در سال 1271ش در اصفهان، محلة چهارسوق على قلى آقا متولد گردید. حاج ظهیر در کودکی مشغول تحصیل در مکتب ملا حسین گردید و تا دوازده سالگی از انشا و املاء فارسی فارغ شده و دو سه سال هم به شغل پدر مشغول بود، تا آن که به سبب پیش آمدی از کسب روی گردان شده و به تحصیل علوم دینی روی آورد. به نوشته مهدوی: « حاج ظهیر مدتى نزد مرحوم حاج سید محمد صدرالواعظین طباطبائى که از رؤساى منبریان اصفهان بود، اصول و فنون وعظ و ارشاد و ذکر مواعظ و مصائب را به خوبى فرا گرفت و بعداً خود متجاوز از پنجاه سال مردم را با مواعظ شافیه و نصایح کافیه و نقل اخبار و آثار و بیان احادیث و تواریخ و حکایات مذهبى ارشاد و تبلیغ می‌‏نمود». به نوشته حاج ظهیر، وی از چندین نفر از علمای بزرگ عتبات و ایران اجازه روایی داشته است. متأسفانه هیچ یک از اجازات مزبور در دست نیست، اما به این مشایخ اشاره می کند که عبارتند از آقا سید مهدی معروف به ابن الصدر کاظمینی؛ میرزا محمد حسین نائینی که اجازة صدر را امضاء‌ نموده است. حاج ظهیر می نویسد: «خط مشارالیه از خوشی، زبان آور اصحاب است»؛ حاج شیخ عبدالکریم حائری که اجازة صدر را امضاء و بعداً اجازة رسمی مفصلی مرقوم نموده است؛ حاج شیخ عبدالله مامقانی؛ سید محسن امین عاملی؛ آقا شیخ مرتضی آشتیانی؛ آقا ضیاء‌الدین عراقی؛آخوند ملا محمد حسین فشارکی. سید مرتضی ظهیر مینویسد: « در عصر تاریک پهلوی به امتحانی و دادن مدارکی در کمسیون[…] موفق شده ام، و با آن که مشاغل دولتی فراوان مراجعه شده، با نداشتن هیچ سرمایه مادی و کثرت عیالمندی از خویشان، [قبول نکرده] فعلا در مدرسه صدر مشغول افاده و استفاده منقول و معقول، و همیشه زندگی از طرف اعلی حضرت خامس آل عبا علیه السلام به عنوان منبر و تبلیغ می‌باشم». عاشق و دلباخته حضرت بقیة الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف بود و مرتباً برای فرج آن بزرگوار دعا می‌کرد. ایشان انقلاب اسلامی را یکی از الطاف الهی می‌دانست و به رهبر کبیر انقلاب و بنیانگزار جمهوری اسلامی حضرت امام خمینی رضوان الله علیه ارادتی خاص داشت. دارای خلقی نیکو و سجایای اخلاقی و بسیار مورد احترام مردم بود». سید مرتضی ظهیرالاسلام در شب شنبه 6 جمادى الثانی 1403ق /فروردین 1362ش بدرود حیات گفت و در تکیة گلزار مدفون گردید.