شیخ غلامحسین؛ عالم فاضل، فرزند ملا علی اکبر یزدی آبشاهی، در سال 1270ش در شهر یزد، محله آبشاه به دنیا آمد. وی بعد از فوت پدر، از یزد به اصفهان مهاجرت کرد تا از محضر علمای حوزه علمیّه اصفهان استفاده کند. وی در اصفهان، در مدرسه های درب کوشک و جدۀ کوچک به تحصیل پرداخت. وی پس از آن به حوزه علمیه قم عزیمت کرد و پس از تحصیل به اصفهان مراجعت نمود و در مدارس ذوالفقار، مسجد نو بازار و مدرسه ملا عبدالله و… دروس ادبیات و سطوح فقه و اصول تدریس می کرد و طبق گفته های نزدیکانشان آشنا به علوم غریبه نیز بوده است. وی در سن چهل سالگی به مقام اجتهاد رسید و از مرحوم سید علی نجف آبادی اجازه اجتهاد دریافت نمود. از سال 1320ش به بعد که کشف حجاب شد و به علما اجازه لباس نمی دادند، اداره معارف آن زمان به وی اجازه عمامه و لباس داده و متن اجازه اجتهاد وی در اداره معارف دیده شده است.
از خصوصیات اخلاقی وی اینکه همیشه خنده رو بود. همیشه می گفت زراعت و تجارت، اگر نشد قناعت. وی دائم الذکر و متهجد و از نظر تقوا ممتاز بود. مردی پر مطالعه بود. کلمه ای بی ربط نمی گفت. از دروغ بشدت پرهیز می کرد. وفات ایشان، ساعت 10 صبح روز جمعه 21 اسفند 1331ش/ جمادی الثانی 1372 ق در منزل به علت سکته رخ داد و آیت الله خراسانی بر ایشان نماز خواند و پیکرش را در تکیه گلزار دفن کردند.
