شیخ علم الهدی فشارکی؛ فرزند میرزا نصرالله در سال 1277ش در خانوادة علم و تقوی در فشارک اصفهان به دنیا آمد.
شیخ علم الهدی سالها در تحصیل علوم از ادبیات و فقه و اصول زحمت کشیده و با شیخ عباسعلی ادیب حبیب آبادی هم حجره و همدرس و مأنوس بود. وی اجازاتی در نقل روایت و امور حسبیه از مراجع عصر خود از جمله حضرات آیات: شیخ محمدحسین فشارکی، سید حسین بروجردی و گلپایگانی اخذ نمود. وی پس از حدود 40 سال تحصیل، تدریس و تبلیغ احکام اسلام در اصفهان و شهرهای مجاور، بیش از ده سال در مدرسة صدر بابل به تدریس پرداخت و همچنین در مسجد جامع شهرستان فیروزکوه از طرف آیت الله بروجردی امامت جماعت داشته و به رفع امور و مشکلات مردم می پرداخت.
از وی آثاری به جای مانده است که از آن جمله اند: کتاب« کشف البِدعَه فی الرَد علی الصوفیه» که در 12 ذیقعده 1391ق در اصفهان به اتمام رسانیده است.
وی در ادبیات عرب تبحر تمام داشت و طبقة تحصیل کرده با وی مأنوس بودند و نزد او تحصیل می نمودند که از آن جمله دکتر حسینی فیروزکوهی را می توان اشاره کرد. علم الهدی به زبان فرانسه نیز آشنایی داشت. از جمله خصوصیات اخلاقی ایشان اینکه بسیار کم حرف و همواره ساکت بود. به ندرت تبسمی در ایشان دیده می شد و هیچگاه خندة کم صدا هم از ایشان ظاهر نشد. مداقه در اعمال دیگران و حتی در امور خانه و خانواده نداشت و همین حالات، وقار و هیبت ایشان را در اذهان بیشتر می نمود و فقط تحریض و یا نواهی او در مورد معروف و منکر بود. آن هم خالی از افراط بود. هر کس می توانست در هر ساعت از شبانه روز و حتی بیگاه و تا پگاه به ایشان رجوع کند و مسائل شرعی و مشکلات اجتماعی خود را مطرح کند.
همسر علم الهدی، حاجیه خانم زهرا فشارکی، دختر شیخ محمدحسین ذوعلم فشارکی از زنان باایمانی بوده که مستمراً در اقامة نماز شب مقید و در برپائی مجلس سوگواری حضرت خامس آل عبا، همه ساله یک دهه بانی و موفق بود.
شیخ علم الهدی فشارکی سالهای پایانی عمر خود را در اصفهان سپری نمود و در صبح روز چهارشنبه26 ذی الحجه 1392ق/11 بهمن 1351ش فوت و در تکیة حاج آقا باقر قزوینی به خاک سپرده
