شیخ فخرالدین طاهری فرزند شیخ محمد تقی، عالم فاضل و فقیه محقق، در سال 1302ش در قهدریجان به دنیا آمد. وی پس از دروس ابتدایی برای فراگیری علوم دینی وارد حوزه علمیه اصفهان شد. علوم مقدماتی و ادبیات را نزد استادان اصفهان به اتمام رسانید و پس از آن به شهر مقدس قم عزیمت نمود.
آقا فخرالدین طاهری دروس سطح را از محضر استادان بزرگی چون شهید محراب شیخ محمد صدوقی و حاج شیخ عبدالرزاق قائینی فرا گرفت و پس از آن دروس خارج فقه و اصول را از مراجعی چون سید حسین بروجردی، سید روح الله خمینی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی، شیخ عباسعلی شاهرودی و سید محمدرضا گلپایگانی بهره برد. وی علاوه بر درس خارج فقه و اصول امام راحل، عصر روزهای جمعه در مدرسة فیضیه از درس اخلاق ایشان استفاده می نمود.
حاج شیخ فخرالدین ضمن اشتغال به درس و بحث، سالها در زادگاه خود به جماعت و وعظ و خطابه پرداخت و به منظور انجام وظیفه دینی در ماه مبارک رمضان و ایام محرم و صفر به بسیاری از نقاط ایران سفر کرد.
از فخرالدین طاهری آثاری خطی به یادگار مانده است: 1. « زادالواعظین»، شامل 8 جلد؛2. « القصص و المطایبات»، دو جلد؛ 3. « ملخص الاشعار»؛ 4. « احوالات مختار»؛ 5. « الولادة و الوفات».
آقا فخرالدین از سوی مراجع عظام: سید محمدرضا گلپایگانی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی، سید ابوالقاسم خویی، سید عبدالهادی شیرازی، سید محمد حسنی کوه کمره ای، شیخ عبدالنبی عراقی و سید محمود شاهرودی اجازه در امور حسبیه داشته است.
سرانجام وی در بازگشت از مأموریت تبلیغاتی خود در جادة قم به اصفهان در 4 صفر 1400ق/ 4 دی 1358ش در سن 56 سالگی در حادثة تصادف فوت نموده و در گلستان شهدا به خاک سپرده شد.
