شیخ محمدحسین ادیب؛ ادیب فاضل خوشنویس، فرزند محمدرحیم، در اصفهان به دنیا آمد. وی در سن پانزده سالگی وارد حوزة علمیه و مدرسة میرزاحسین بیدآباد شد و چون از هوش و ذکاوت سرشاری برخوردار بود، بسرعت پیشرفت نمود. وی همچنین دارای خطی بسیار زیبا بوده است.
در سال 1318ش همزمان با تحصیل، برای تدریس علوم دینی وارد مدرسه قدسیه به مدیریت مرحوم عبدالحسین قدسی شد و پس از فراگیری علوم دینی خود از مدرسان حوزه علمیه گردید. از فعالیتهای دیگر وی وعظ و منبر بوده است. از شاگردان وی بزرگانی، همچون علامه سید محمد علی روضاتی، مرحوم شیخ حسین رام پناه (متخلص به طالع)، مرحوم میرزا علی فاتحی و غیره را می توان نام برد.
استاد علامه، سید محمد علی روضاتی دربارة استادش می نویسد: مرحوم ادیب با اینکه پدرش کشاورز بود، مردی در حدّ خود فاضل و ادیب و خوش نویس بود و در تمام عمرش از تحصیل فقه و اصول در مدرسة میرزاحسین و تعلیم خط و ادبیات فارسی و قرآن کریم به اطفال مدارس فارغ نبود و منبر هم می رفت و موعظه و تبلیغ دین می کرد. در دوران بلوغ، حقیر مدتها نزد او تعلیم خط گرفته و قرآن و نصاب الصبیان و رسالة عملیه مجتهد وقت و حساب و غیره خوانده بودم. همان طور که در زمان حیات بی ریا و بی ادعا بود، پنج شش ماه هم انواع کسالت ها را داشت و در خانه و مریض خانه بستری بود و به کسی اطلاع نمی داد.
مرحوم ادیب سرانجام در 27 رمضان سال 1388ق / 27 آذر 1347ش فوت کردند و پیکرش را در صحن تکیه صاحب روضات به خاک سپردند.
