شیخ مرتضى عماد الاسلام، معروف به حجت نجفى فرزند آیت اللّه شیخ جمال الدین نجفى در حدود سال 1315ق متولد شد. در اصفهان ابتدا نزد پدر و سپس نزد استادان ذیل تحصیل نمود:
حاج ملّا فرج اللّه درّى؛ شیخ على مدرّس یزدى؛ میر محمّدصادق مدرس خاتونآبادى؛ سیّد محمّد مدرس نجف آبادى؛ حاجآقا منیرالدّین بروجردى و حاج آقا نوراللّه اصفهانى.
به نوشتة سیّد مصلح الدّین مهدوى: «وى عالمى خلیق و مهربان و فاضل و زاهد و عابد و نکتهدان، خوش صحبت، دایم الذکر و در صورت و سیرت ممتاز بود. عموم طبقات مردم اصفهان او را محترم داشته و صحبتش را به جهت اخلاق و ملکات نفسانى او مایل و راغب بوده و از جان و دل دوستش مى داشتند».
وى در مسجد قصر منشى به اقامة جماعت و ارشاد مردم مى پرداخت. سرانجام در بعدازظهر روز دوشنبه 6 جمادى الثانى 1386ق/ 18 مهر 1345ش به هنگام بازگشت از مسجد در راه سکته کرد و فوت شد. پیکر وی با تشییعى باشکوه به تخت فولاد حمل شد و در تکیه اى مخصوص (حجت نجفی) در شمال شرقى تکیة مادر شاهزاده دفن گردید.
شاعر شهیر محمّدحسین صغیر اصفهانى ماده تاریخی در سوگ او سروده است:
یکى از جمع برون شد پى تاریخش گفت/جا به فردوس برین یافت عماد الاسلام
