عباس بهشتیان؛ از مردان خدمتگزار به تاریخ و فرهنگ اصفهان بود. پدرش مرحوم حیدرعلی در شهر ریز ( زرین شهر ) به شغل برنج کاری و اداره امور عصارخانه ای اشتغال داشت. وی در سال 1305ش در اصفهان در محل پامنار دردشت، در مجاورت مسجد جامع، در خانه ای قدیمی از عصر صفوی به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در مدرسه قدسیه بـه مـدیریت میرزا عبـدالحسین قـدسی گذراند. از همان ایام جوانی به ادبیات و تاریخ، بخصوص تاریخ اصفهان علاقه فراوان داشت و به این علوم نه به عنوان کسب مقام و موقعیت، بلکه به منظور آگاهی از هویت و میراث فرهنگی میهن خویش می نگریست. بر این اساس بود که با وجود دارا بودن امکان اشتغال در مشاغل دولتی، از این امر صرف نظر نمود و مانند پدرش به کار کشاورزی و درخت کاری و در کنار آن به تحقیق و مطالعه تاریخ و ادبیات پرداخت که حاصل آن آثار ارزشمند وی در این زمینه است. مهمتـرین اثـر مکتـوب وی کتـاب بـخشی از گنجینه های آثار ملی است که شامل معرفی بازارها، مساجد، مدارس و تاریخ تخت فولاد و تکایای آن است. موضوعهای تحقیقاتی مانند عصارخانه های اصفهـان، کبوتـر خـانه هـای اصفهـان، مـادی هـای اصفهان، خانقاه های اصفهان، آرامگاه های اصفهان، دانشمندان تخت فولاد اصفهان، زمینه های مختلفی بوده که از وی در نشریات و مجلات آن زمان به چاپ رسیده است.
با تـأسیـس انجمن حفظ آثـار ملـی در سال 1301ش افـراد بـرجستـه ای بـه عضــویت آن درآمدند، از جمله مرحوم بهشتیان که از سنین جوانـی به انجمـن پیوسـت و اسـاتیدی چـون بدرالدین کتابی، لطف الله هنرفر و عده ای دیگر از بزرگان اصفهان این انجمن را اداره می کردند.
وی اقدامات زیادی نیز جهت حفظ آثار و ابنیه تاریخی اصفهان انجام داد. مکاتبات بسیار وی که هنوز در بایگانی میراث فرهنگی اصفهـان باقی است، نشان از علاقه فراوان وی به تاریخ و فرهنگ این شهر دارد. از اقدامات وی، جلوگیری از عبور و مرور وسایل نقلیه از روی پل های خواجو و سی وسه پل و احیا و مرمت مزار صائب تبریزی و بازارچـه بلنـد ( بازار هنـر) و بناهای تاریخی دیگر، نامگذاری اماکن و معابر با توجه به تاریخچه دقیق آن، تلاش جهت حفظ محیط زیست و فضای سبز شهر اصفهان را می توان نام برد.
وی فردی ساده زیست و بی پیرایه بود. قناعت در زندگی و جدیت در کارها ، عشق و علاقه به حل مشکلات مردم، از دیگر خصوصیات اخلاقی وی بود. اهل مزاح بود، اما وقتی درباره ایران و آثار تاریخی و ادبی آن سخن به میان می آمد، فردی بسیار جدّی می شد. به شعر و شاعری علاقه فراوان داشت و به فردوسی واقعاً عشق می ورزید و او را پدر فرهنگی ایرانیان می دانست.
این استاد گرانمایه در تاریخ یازدهم اسفند ماه سال 1366ش دیده از جهان بربست و در صحن تکیه میرفندرسکی به خاک سپرده شد.
