عبدالجواد خطیب عالم، خطیب خوشنویس و شاعر متخلص به «خطیب» و ملقب به لسان الدّین. پدرش ملاّ عبدالله در هفدهم رمضان 1315ق وفات یافته است و در نزدیک بقعة فیض تخت فولاد مدفون گردیده است. عبدالجواد خطیب در شوال 1280ق به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی و سطح را در شهر اصفهان به پایان رساند.
وی در مدارس ملی اصفهان، سالیان دراز سمت معلمی داشت، از جمله در مدرسة قدسیه به تعلیم قرآن و آموزش خط نستعلیق مشغول بود.
او که گاه به شاعری نیز می پرداخت، قطعات اخلاقی می سرود و در سرودن ماده تاریخ طبعی آماده داشت.
عبدالجواد خطیب با قرآن و عترت پیامبر (ص) مأنوس و مألوف بود و مناجات سحرگاهی او بالاخص در ماه مبارک رمضان هنوز ورد زبانهاست.
از نکات قابل تأمل در زندگی خطیب، همکاری او با حکومت در امر سربازگیری و عدم همراهی با علمای مهاجر به قم در اعتراض به این امر در سال 1346ق است.
وفات عبدالجواد خطیب در سن هشتاد سالگی و در تاریخ شب سه شنبه 21 ربیع الاول سال 1359ق/10 اردیبهشت1319ش بوده است و او را در سمت جنوبی آب انبار تکیة کازرونی به خاک سپردند. میرزا حبیب الله نیّر اشعاری در مرثیه و ماده تاریخ فوت وی سروده است.
