عبدالحسین سپنتا: فرزند غلامرضا شیروانی، متولد 14خرداد 1286ش در تهران، شاعر ادیب محقق، فیلم ساز و فیلمنامه نویس، بازیگر و پدر سینمای ناطق ایران است. پدرش غلامرضا خان فرزند ابوطالب، زبان انگلیسی می دانسته و جزوه ملتزمین رکاب مظفرالدین شاه به اروپا بوده و گویا مترجم پزشک مخصوص شاه بوده است. پس از اینکه پدرش در تهران به سال 1305ش وفات کرد، سرپرستی سپنتا به مادرش که زنی فاضله بود، رسید. مادرش دختر شیخ فخرالدین شیرازی از خانواده مشایخ امام جمعه شیراز، متوفی 22 اسفند 1321ش و مدفون در آرامگاه سپنتا است. میرزا عباس شیدا در وفات او مرثیه و ماده تاریخ فوت سروده است. دایی سپنتا، میرزا محمدحسین شیرازی در سرپرستی سپنتا به خواهرش کمک می کرد.
عبدالحسین تحصیلات ابتدایی را در تهران شروع کرد. در 1306ش در سفری به هند، با دینشاه ایرانی، رئیس انجمن زردشتیان ایرانی در بمبئی آشنا شد و از 1307ش به ترجمه و فعالیتهای مطبوعاتی پرداخت. در سال ۱۳۰7ش نخستین روزنامه‌اش را با نام «دورنمای ایران» در بمبئی به زبان فارسی منتشر کرد که پس از اندک زمانی تعطیل شد. پس از مدتی به انتشار دو روزنامه «پیام راستی» و «جنگل» در بمبئی پرداخت. تا سال 1315ش زیر نظر دینشاه در تالیف و ترجمه و گردآوری کتابهایی درباره ایران باستان مشارکت داشت. در سال ۱۳۲۲ش هفته‌نامه «سپنتا» را در اصفهان منتشر کرد، که تا سال ۱۳۳۵ش دوام پیدا کرد. در کنار تألیف و تحقیق، به هنر فیلم سازی روی آورد که بعدها یکی از علل شهرت او در ایران و جهان شد. وی اولین فیلم ناطق ایران را به نام «دختر لر» ساخته، به نمایش گذاشت. او علاوه بر آن فیلم‌های «چشم‌های سیاه»، «فردوسی» و «لیلی و مجنون» را نیز کارگردانی کرد. در کارنامه سینمایی سپنتا فیلمنامه نویسی، شاعری، آوازخوانی، بازیگری، تدوین فیلم و مجری گری وجود دارد. استاد عمادزاده وی را «مردی نوع دوست، ادب پرور و هنر دوست» معرفی می کند. صاحب «دیوان اشعار»، «تاریخچه اوقاف اصفهان»، «حافظ چه می گوید» و چندین کتاب، رساله و مقاله دیگر و مدیر روزنامه «سپنتا» است. او در جمعه 8 فروردین 1348ش درگذشت و نزدیک مصلی تخت فولاد در آرامگاه خانوادگی به خاک سپرده شد.
