عبدالله میثمی؛ فرزند اصغر و فردوس در خرداد 1334ش در خانواده ای مذهبی و متدین در محلة مسجد حکیم اصفهان متولد شد. پدر و جدّش پس از تفأل به قرآن و آمدن آیه 33 سوره مریم نام عبدالله را برای وی برگزیدند. در دامن پر مهر مادر و آغوش گرم پدر تربیت شد. مادرش با بسم الله به او شیر می داد. همزمان با تحصیل دبستان خواندن قرآن را نیز فرا گرفت. پس از تحصیلات ابتدائی روزها در مغازه فرش فروشی پدرش کار می کرد و برخی از کلاس های دوره دبیرستان را شبانه گذراند. به همراه پدر و دوستانش هیأت حضرت رقیه (س) را برای آموزش قرآن و عزاداری برپا کردند. به همراه پدرش در نمازهای جماعت آیت الله سیّد حسن مدرس در مسجد محمدیه در خیابان مسجد سیّد شرکت می کرد. مراوده با مسجد و هیأت و تربیت دینی وی سب شد تا شیفته معارف دینی و لباس روحانیت گردد. سرانجام با اجازه پدر و مادرش علاوه بر کار در مغازه پدرش به حوزه علمیه اصفهان رفت و مشغول تحصیل علوم دینی شد. از این پس زندگی او متحول شد و خود را وقف به اسلام کرد. وی بر اثر تحصیل در حوزه و ارتباط با مسجد با فساد رژیم پهلوی آشنا گردید و وارد مبارزه سیاسی شد. وی مقبره علامه شیخ ابراهیم کرباسی را در جوار مسجد حکیم پایگاه مبارزاتی خود قرار داد و در آنجا به مخفی کردن اعلامیه های امام خمینی (ره) و تکثیر آنها پرداخت و باتفاق برخی از دوستانش شهید احمد حجازی، سردار محمد حجازی، مصطفی ردانی پور، برادرش رحمت الله و سردار علی شمشیری به توزیع اعلامیه های امام می پرداختند. وی به دور از چشم مأموران ساواک مقبره را پایگاه فعالیت سیاسی و مبارزاتی قرار داد و با دوچرخه در مسیر نمازهای جمعه مسجد حسین آباد که به امامت آیت الله طاهری برگزار می شد، به پخش اعلامیه های امام می پرداخت. عبدالله با عده ای از جوانان مذهبی جلسه آموزش قرآن و تفسیر در مسجد جورجیر (جوجی) در کنار مسجد حکیم راه انداخت. این جلسات مذهبی و سیاسی جوانان را با مسایل سیاسی آشنا می ساخت. سرانجام ساواک از این جلسه و مباحث آقا اطلاع پیدا کرد و عده ای را دستگیر و بازجویی کرد و عده ای اعتراف به حضور عبدالله در این جلسه کردند و همین سبب شد تا ساواک به دنبال دستگیری عبدالله باشد.
عبدالله میثمی برای تکمیل تحصیلات خود به همراه شهید مصطفی ردانی پور به قم رفتند و در حوزه علمیه حقانی مشغول تحصیل شدند. استادان او شهید قدوسی، شهید بهشتی و محی الدین حائری شیرازی بودند. مأموران ساواک مدتی در اصفهان به دنبال عبدالله می گشتند تا سرانجام باخبر شدند در قم است و از محل تحصیل او باخبر گردیدند. آنان معرفی می کند و مأموران رژیم پهلوی او را با هم حجره ای هایش دستگیر می کنند و در تاریخ 11/3/1354ش به تهران می برند و تحت شکنجه های سخت قرار می دهند. مأموران هرچه تلاش کردند که از او اعتراف بگیرند و سر نخی به دست آوردند؛ ولی موفق نشدند. سرانجام او را به 5 سال زندان محکوم می کردند که یک سال و نیم آن در زندان قصردر تهران گذشت و سپس او را به زندان اصفهان منتقل کردند و با اوج گیری نهضت اسلامی مردم ایران به تاریخ1/8/1357 در پی آزادی زندانیان سیاسی آزاد گردید. وی در زندان قصر با پیرمردی روحانی و متدین به نام حاج آقا اسلامی آشنا گردید و با وی همراه و مصاحب گردید. عبدالله او را لطف خدا می دانست و نصایح وی را چراغ راه خود می-دانست زیرا همواره به وی می گفت: عمرت را با نشست و برخاست با این گروهکها تلف نکن؛ آقای اشجع یکی از هم بندی-های عبدالله نقل می کند: میثمی باتفاق حاج آقا اسلامی هر روز یک ساعت و نیم مباحثه روایات اصول کافی را داشتند و من هم به آنان ملحق شدم و با کمک شهید میثمی بود که توانستم در محیط التقاطی و ضد دینی حاکم بر زندان بدون انحراف و کج اندیشی در خط سیره ائمه(ع) حرکت کنم. عبدالله با یکی از پزشکان زندانی روزها مباحثه علمی داشت و به او علوم قرآنی می آموخت و از وی مقدمات پزشکی را فرا می گرفت. در زندان کمونیست و سازمان مجاهدین خلق بر حذر می داشت، به همین سبب کمونیست ها و گروههای منحرف و منافق علیه وی جو سازی می کردند و انواع تهمت ها را می زدند.
یکی از هم بندی های وی در زندان اصفهان نقل می کند روزی به وی گفتم: «چرا به این منافقین اعتنا نمی کنی؟ اگر کسی دچار انحراف فکری باشد، به این زودی قابل درمان نیست؛ ولی کسی که انحراف غیر فکری دارد قابل درمان است. تو صبر کن من روز عاشورا در زندان روضه ای می خوانم آن گاه روشن خواهد شد چه کسی قابل اصلاح است و چه کسی اصلاح شدنی نیست» میثمی در روز عاشورا مجلس روضه برپا کرد، عده ای که دم از مبارزه و دین می زدند، با او مخالفت کردن و اشک ریختن بر سیدالشهدا، علیه السلام، را مورد تمسخر قرار دادند.
عبدالله پس از آزادی از زندان، با مقداری از نوارهای سخنرانی امام خمینی عازم تبلیغ در یکی از روستاهای چهارمحال و بختیاری شد، گروهی از مردم ناآگاه به تحریک ژاندارمری به او اهانت کردند؛ ولی او هم چنان بر هدایت آنان اصرار داشت. هنگامی که رئیس پاسگاه برای دستگیری وی آمده بود شجاعانه به او گفت: «من همین جا می مانم تا برای مردم احکام دین را بیان کنم». برخورد وی سبب شد مردم تحت تأثیر قرار گیرند؛ ولی سرانجام مأموران او را دستگیر و سوار جیپ کرده و در مسیر غیر معمول او را پیاده می کنند و عبدالله خود را به جاده رسانده و به اصفهان برگشت. وی در حوادث انقلاب اسلامی بسیار فعال بود تا پس از پیروزی انقلاب اسلامی به قم بازگشت و به تحصیل مشغول شد. با حوادث جدایی طلبی گروهکها، مدتی به کردستان رفت و سپس به همراه شهید ردانی پور برای سامان دادن به امور سپاه پاسداران به یاسوج هجرت کرد. عبدالله دامن فعالیتش محدود به سپاه نبود و به روستاها می رفت و مردم را دور خود جمع می کرد و برایشان سخنرانی می کرد و با زبان شیرین و لطیفه آنان را ارشاد می کرد. به مدارس می رفت و با دانش آموزان ارتباط برقرار می کرد. حدود 200 کتابخانه در استان راه اندازی کرد پیش از برگزاری نماز جمعه، نماز وحدت یاسوج می خواند و در برپایی نماز جمعه تلاش بسیار کرد. وی عامل مهمی در پیوند قلوب مسئولین و مردم بود. میثمی تلاش وسیعی را در جذب جوانان و نیروهای مسلح ژاندارمری و شهربانی به عمل آورد و برای آنان کلاسهای عقیدتی گذاشت. کلاسهای او در تقویت روحیه افسران و درجه داران بسیار مؤثر افتاد. عبدالله در مقابل برخی خانهای ستمگر کوتاه نیامد و برخلاف داشتن نیروی مسلح با شجاعت آنان را دستگیر و به دست عدالت سپرد. میثمی کوشش وسیعی در جذب جوانان به حوزه های علمیه و سپاه و جبهه های دفاع مقدس به عمل آورد. سرانجام پس از 30 ماه خدمت شبانه روزی در استان کهکیلویه و بویر احمد، از سوی شهید حجت-الاسلام محلاتی نماینده امام خمینی در سپاه به سمت مسئول دفتر نمایندگی امام خمینی در سپاه منطقه 9 استانهای فارس، بندرعباس و بوشهر منصوب شد. در تاریخ 1363/2/17ش در یک تصادف در مسیر بندرعباس مجروح شد و شهید مجتبی کلاهدوزان به شهادت رسید.
در ایام اقامت در فارس به اصرار یار صمیمی خود ازدواج کرد و دختر حاج آقا شکوهنده معلم قرآن را که هم محلی وی بود را به همسری گرفت. ثمره این ازدواج سه فرزند به نام های هادی، حسین و محمد می باشد.
حضور در میادین دفاع مقدس میثمی در دوران حضور در یاسوج و شیراز از شرکت در جبهه های دفاع مقدس، غفلت نداشت و در عملیات والفجر2 در 1362/4/29شدر منطقه پیرانشهر و ارتفاعات حاج عمران شرکت کرد و شاهد شهادت برادرش رحمت الله و یار همیشگی خود مصطفی ردانی پور بود.
میثمی پس از بهبودی از سوی شهید محلاتی به عنوان مسئول دفتر نمایندگی حضرت امام خمینی در قرارگاه خاتم الانبیا (ص) منصوب شد. میثمی در این مسئولیت خونش درخشید و چهره حقیقی و خلوص نیت وی آشکار شد. کم کم بیشتر فرماندهان ارشد جنگ با آقای میثمی آشنا شدند. ارتباط با وی سختی های و مشکلات روحی و روانی جنگ را برای آنان آسان می ساخت و تحمل و بردباری در برابر ناملایمات را افزایش می داد. نزدیک به 30 ماه با تلاش و کوشش گسترده به بیشتر یگانها و لشکرها از جنوب تا غرب سرکشی می کرد و رزمندگان و فرماندهان را روحیه می داد و به مشکلات آنان رسیدگی می کرد و تلاش وسیعی برای ایجاد محبت و الفت و صمیمیت بین فرماندهان اصلی جنگ داشت، به ویژه نسبت به اتحاد ارتش و سپاه بسیار حساس بود حضور میثمی در جبهه های دفاع مقدس در رشد اخلاقی و معنوی رزمندگان و فرماندهان مؤثر بود زیرا به همت وی واحد اعزام مُبلِغ به جبهه های دفاع مقدس تشکیل شد.
میثمی در مناطق عملیاتی خطرناک حضور می یافت و هرجا که دشمن حمله می کرد حضور داشت و به رزمندگان روحیه می-داد. از جمله در عملیات بدر با موتور میان خط مقدم می رفت در حالی که عبایش را دور گردن پیچیده بود. در کنار سنگرها توقف می کرد، لطیفه ای می گفت و حدیثی نقل می کرد و به سنگرها یکی یکی سرکشی می کرد و از هیچ کس و هیچ چیزی نمی ترسید الا خدا، شجاعتش هم ناشی از همین روحیه بود. وی می گفت: من سی ماه در زندان بودم، سی ماه در یاسوج، سی ماه در شیراز و مهلت سی ماه در جبهه دارد تمام می شود. سرانجام حجت الاسلام میثمی شب دوم عملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه در سنگر یارانش گفت: «در این عملیات اجر خودم را از خدا می گیرم». هنگام عملیات در مسیر حرکت از قرارگاه خاتم به لشکر 25 کربلا از ناحیه سر مورد اصابت ترکش قرار گرفت. وی را به اهواز منتقل کردند و پس از سه روز بی هوشی در شب شهادت حضرت زهرا (س) مصادف با 12 بهمن 1365 به شهادت رسید. پیکر او پس از تشییع در تهران و قم به اصفهان منتقل و در گلستان شهدا قطعة حمزه سیدالشهدا، ردیف8 شماره 1 به خاک سپرده شد.
