عفت الزمان امین؛ دختر حاج سیّد احمد امین، معروف به افتخار التجّار و برادر زاده همسر بانوی مجتهده نصرت السادات امین در اوّل ماه رمضان 1331 ق در شهر اصفهان پا به عرصة وجود گذاشت.
در بیست سالگی با مردی فاضل به نام حسین امین که مدتها ریاست کتابخانه مجلس شورای ملی را عهده دار بود، ازدواج کرد. چندی پس از ازدواج ، شوهر وی درگذشت و بعد از آن عفت الزمان مصمم به فراگیری جدّی علم شد.
وی دروس مقدماتی حوزوی را نزد آقا میرزا علی اصغر شریف (م: 1384 ق)، مدرّس مدرسة میرزا مهدی در بیدآباد گذراند پس از آن درسهای فقه و حکمت را نزد حاج شیخ مرتضی اردکانی خواند.
سپس به همراه حاجیه خانم علویة همایونی دروس اسرارالحکم ، اسفار ، حادی عشر و اسماء الحسنی را نزد حاجیه خانم سیّده نصرت امین خواند.
خانم عفت الزمان بسیار با ایمان و معتقد به ائمه (ع) بود و در اواخر عمر سه بار به نجف اشرف و عتبات مشرف گردید که هر دفعة آن چندین ماه به طول انجامید . گویا در همین سفرها بود که موفق به دریافت اجازه روایتی از آیت الله شاهرودی شد. وی دارای تألیفاتی است که از آن جمله کتاب« چهل حدیث امین » است که در نجف اشرف چاپ شده است.وی این کتاب را به راهنمایی آیت الله آقا میر سیّد علی علاّمه فانی نوشته است.
با توجّه به این که قبل از انقلاب اسلامی، رژیم حاکم بر جامعة ایران، سعی در محو ارزشهای اسلامی داشت ، تلاشهای این بانو در جهت اشاعه فرهنگ معنوی اسلام و تعالیم قرآن کریم قابل ستایش است. از جملة این تلاشها به ادارة دو مدرسه اسلامی، یکی به نام فاطمیه (س) و دیگری به نام دبیرستان امین می توان اشاره کرد. به رغم موانعی که ادارة فرهنگ آن زمان برای این آموزشگاهها ایجاد می کرد، این بانو با زحمات طاقت فرسا، همچنان خط مشی خود را که مبتنی براساس موازین شرعی و بخصوص حجاب اسلامی بود، حفظ می کرد.
وفات وی در تاریخ 15 جمادی الاولی سال 1397ق / 9 اردیبهشت 1356ش و مصادف با اوج گیری انقلاب اسلامی در اصفهان بود. مدفن وی در تکیة امین واقع درتخت فولاد است.
