علـی باقـری، فرزند علی اکبر در سال 1342ش در خوراسگان اصفهان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در روستای پزوه گذراند. وی ضمن تحصیل، به جوشکاری و آهنگری مشغول گردید و به گونه ای کار مـی کرد که بـه درسش لطمه ای وارد نشود. در کنارکار و تحصیل، به ورزش باستانی هم می پرداخت و در مساجد هم حضوری فعال داشت. در آغاز انقلاب اسلامی، همچون هزاران جوان حزب اللهی در تظاهرات و راهپیماییها شرکت می کرد و در پخش اعلامیه های امام نیز نقش مهمی داشت.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بچه ها را بسیج می کرد و به مسجد محل می برد و به آنها آموزش می داد و علاوه بر آن، برنامه کوهنوردی هم برایشان تدارک می دید. همواره به افراد پرکار و کوشا و با ایمان اهمیت بیشتری می داد.
با شروع جنگ تحمیلی و تشکیل بسیج، وی از اولین اعضای کادر بسیج بود و با توجه به اینکه نگهبانی محله به عهده افراد همان محل بود، شهید باقری نیز این کار را بر عهده گرفت. وی یک ماکت چوبی اسلحه ژ3 ساخته بود که با آن در محل گشت می زد. وی داوطلبانه به عضویت سپاه پاسداران درآمد و جزو اولین افرادی بود که داوطلبانه به جبهه اعزام شد. در عملیات فرمانده کل قوا حضور داشت و مجروح شد. ولی بعد از بهبودی دوباره عازم جبهه شد.
وی به خاطر اعتقاد و ایمان راسخ که به اسلام انقلاب اسلامی و ایران داشت، به جبهه رفت. هنگامی که در منطقه بود، وظایفش را به درستی انجام می داد و فردی بسیار دقیق، شجاع و زیرک بود. هنگامی که به مرخصی می آمد، برای خانواده ها صحبت می کرد که با رفتن فرزندانشان به جبهه موافقت کنند. همچنین تدارکات برای منطقه آماده می کرد و از افرادی که با آ نها در ارتباط بود، پول دریافت می کرد و وسائل مورد نیاز رزمندگان را تأمین می کرد.
همچنیـن در پشت جبهـه، رزمنده هـا را آمـوزش می داد و مسؤول آموزش رزمی آبی نیز بود. وی مسؤول واحد آموزش لشکر و فرماندهی گردان پیاده بود و همچنین در عملیات والفجر4 در واحد طرح و برنامه عملیات حضور فعالی داشت.همچنین در رزمهای شبانه با سخنانش بچه ها را تهییج می کرد تا جایی که همه را به یاد ابا عبدالله الحسین(ع) می انداخت و از طـرفـی هـم از بچه هـا مـی خواست هـر کس نمی خواهد بماند، می تواند به عقـب بـرگـردد. وی درایـت عجیبـی در هـدایت نیروهایش داشت و همیشه در بـدترین شرایط آرامش خـود را حفـظ مـی کـرد و بـه نیروهـایش نیز این آرامش را منتقـل می کرد؛ چرا که همواره به یاد خدا بود و بر او توکل داشت.
در عملیات ثامن الائمه مجروح شد و در عملیات طریق القدس و فتح بستان جزو فرماندهان بود. در عملیات فتح المبین و فتح خرمشهر به عنوان فرمانده گردان حضوری فعال داشت و در عملیات رمضان و محرم مسؤول گردانهای خط شکن بود. وی به علت مجروحیت تحت عمل جراحی قرار گرفت و پس از بهبود مسؤول آموزش نظامی تیپ یک لشکر امام حسین(ع) و بعد از آن مسؤول آموزش نظامی لشکر گردید. علی باقری در ابتدا به عنوان بسیجی ساده ای در عملیات شرکت می کرد، اما بعد از کسب تجربه های فراوان و شرکت در عملیات والفجر ، مسؤول آموزش و تربیت نظامی هزاران رزمنده خط شکن گردید. در عملیات خیبر به علت شهادت بعضی از سرداران سپاه، در حالی که برای مسؤولیتهای سنگین تحت فشار بود، داوطلبانه درخواست اعضای گردان امام حسین(ع) برای مسئولیت فرماندهی گردان را پذیرفت. حاج حسین خرازی درباره او می گوید:« در یک کلمه می توان گفت که حاج علی چشم و چراغ لشکر بود».
وی در عملیات کربلای 4 عاشورایی دیگر آفرید و به قول شهید خرازی فرمانده لشکر امام حسین(ع): «باقری چشم و چراغ لشکر بود. در کربلای چهار ایشان یک عملیات سخت و خیلی عظیم انجام داد.» عملیات کربلای 4 مقدمه ای شد برای پیروزی عملیات کربلای 5 و کربلاهای پس از آن و سرانجام شهید باقری پس از 67 ماه رزم بی امان در کربلای 4 به تاریخ 4 دی ماه 1365ش در حالی که گردان پیروزمند خود را به سوی جزیره ام الرصاص هدایت می کرد، با فریاد « یا مهدی ادرکنی» مورد اصابت گلوله تیر قرار گرفت و روح پاکش به ملکوت اعلـی عروج کرد. پیکر او مفقود شد، ولی پس از چندین سال او را در تجسّس شهدا یـافتند و در گلستان شهدای اصفهان، قطعـة کربـلای5، ردیف4، شمارة3 به خاک سپردند.
