علی عبدالرسولی: فرزند ملا عبدالرسول فیروزکوهی، متولد 1258ش در تهران، ادیب شاعر خوشنویس، متخلص به «ثابت»، از شاگردان شیخ مسیح طالقانی، میرزا ابوالحسن جلوه و سید احمد ادیب پیشاوری است. پدرش از مردان نیک نفس و با تقوی عصر خویش بود. همچنین برادرش عبدالحسین، معروف به شیخ الملک متخلص به «اورنگ» از گویندگان و شاعران خوش محضر تهران بود. عبدالرسولی فلسفه را از محضر میرزا ابوالحسن جلوه آموخت و در فنون ادب از ادیب پیشاوری بهره مند گردید. در سال 1314ش از دانشگاه تهران درجه دکتری دریافت نمود. وی در میان معلمان ادبیات در تهران شهرت داشته و به مطالعه و تصحیح دیوان شعرا می پرداخت. برخی از آثاری که به همت او تصحیح شده: دیوان خاقانی شروانی، دیوان عنصری، دیوان سروش اصفهانی، دیوان میرزا ابوالحسن جلوه و دیوان ادیب پیشاوری است. نزد اشرف الکتاب سید محمد بقاء، معروف به شرف المعالی خوشنویسی را آموخت و غیر از قدرتش در ادبیات، خط نسخ و رقاع و نستعلیق و شکسته تحریری را عالی می نوشت و در عصر خود از اساتید خط به شمار می رفت. از آثار خط او «شرح زیارت عاشورا» تالیف پدرش، «گل کشتی» از عبدالعال میرنجات(مدفون در تکیه خوانساری) و قطعات خط مختلف است. او در شب جمعه 14 مرداد 1322ش در مسافرت به اصفهان که میهمان شهاب السلطنه بختیاری بود، بر اثر بیماری وفات یافت.
