لطف الله سینایی فرزند ابراهیم به سال 1283ش در محله بیدآباد اصفهان به دنیا آمد.
وى ابتدا شغل کفاشى داشته و بعد از درس خواندن در مدارس شبانة آن زمان در اداره دارایى مشغول به کار شد. سینایى در کنار کارش به آموزش دینى کودکان همت گماشت و در دایر کردن مدارس مذهبى نظیر دبستان جعفرى وابسته به جامعة تعلیمات اسلامى همت گماشت و در مدرسه هاى مدرّس، مفید و نوربخش در محلة بیدآباد به صورت رایگان مشغول تدریس قرآن و اخلاق به دانش آموزان شد و در فراگرفتن علوم قرآنی از شاگردان سید علی زنجیره فروش بود.
سینایى سالهاى سال همراه بزرگانى همچون استاد حبیب اله فضائلى در مدرسة اسلامى جعفرى مشغول تدریس بود و در این راه با عشق و علاقه مشغول آموختن قرآن شد. شیخ لطف اللّه سینایى مردى که همیشه راه او، راه قرآن بود و قرآن و نهج البلاغه راهنماى زندگی اش بود، هرگز در عمر 58 سالهاش مرتکب منکرى نشد، حتى گوش خود را جز به اخبار و احادیث و قرآن از رادیو، به چیز دیگر نمی سپرد. نمازش سر وقت بود و قبل از آن اذان را با صداى خوشى که داشت، بلند مى خواند. در تمام زندگى اش نماز شب او ترک نشد. امر به معروف و نهى از منکر را به تمامی رعایت می کرد. شخصاً قرض الحسنه ای دایر کرده بود و قسمتى از حقوق خود را به محتاجان و متقاضیان به صورت وام مى داد. او مى گفت: همواره ریسمان الهى را رها نکنید و شیطانهاى کوچک و بزرگ را از خود دور سازید تا زندگیتان پر برکت شود و رستگار شوید. این مرد حق همواره خوشبو و معطّر و با روى گشاده و با تبسّم با مردم برخورد مى کرد. صداقت در رفتار و شفافیت در گفتارش زبانزد بود. در هر مجلسى وارد مى شد، منشأ خیر و برکت بود. معمولاً در مجالس به تصحیح نماز و قرآن دیگران مى پرداخت. کودکان را بسیار دوست مى داشت و از یتیمان به شدّت مراقبت مى کرد. در تشییع جنازه ها و مراسم مردمى مجدّانه شرکت مى کرد.سینایى در 29 بهمن 1341ش / 23 رمضان 1382ق فوت گشت و پیکرش در سمت جنوبى تکیة بروجردی در کنار پدرش به خاک سپرده شد.
