لطف الله عاصی معروف به فرخ فال، فرزند استاد حسین از جمله مداحان بنام و شعراى اصفهان بوده است که علاوه بر مداحى در امر تربیت و آموزش بسیارى از مداحان بزرگ عصر خویش نقش بسزایى را ایفا نموده است. برخى تعداد شاگردان او را فراتر از هزار نفر ذکر کرده اند هرچند از این آمار اطلاع دقیقى در دست نداریم؛ ولى نشان از کثرت شاگردان او در امر فراگیرى مداحى دارد.
از جمله فعالیتهاى او در این امر کتابت بیاضات متعدد براى مداحان بزرگ اصفهان است که در دفترچه هایى با جلدى چرمى اشعار خود و دیگر شعراى اهلبیت عصمت و طهارت، علیهمالسلام، را مىنوشته و به آنان تقدیم مى کرده است.
وى در شعر «عاصى» تخلص مى کرد و در قصیده سرایى در مراثى و مدایح صاحب آثار متعدد است. در احوالات عرفانى او چنین نقل کرده اند که گاه در بستر خواب در حالت رویا مى نشست و شروع به مرثیه سرایى مى کرد و اطرافیان از اهل خانه در کنار بستر او گرد مى آمدند و شروع به گریه مى کردند. مرثیه اش به پایان مى رسید و باز به همان حالت در بستر مى خوابید این حالات در بسیارى از شبها بر او حادث مى شد. از شاگردان او مى توان به مرشد میرزا، مرشد میرزا محمد چهارسویی، مرشد عزیزالله فرش فروش، مرشد احمد صفا و مرشد همت و مرشد سید محمد حسینى و مرشد کرمعلى و بسیارى از مداحان بنام اهل اصفهان اشاره نمود.
وی تخلص « ایضاً لعاصى» یا «سروده هاى عاصى» داشت.
وى در 16 بهمن 1348ش دار فانى را وداع گفت و در تکیة بیدآبادى به خاک سپرده شد.
