“محسـن الشریـف، فرزند هادی الشریف، در 21 اسفندماه سال 1336ش در خانواده ای مذهبی در شهر اصفهان به دنیا آمد. از همان بدو کودکی تحت تعالیم اسلامی و مذهبی خانواده قرار گرفت. وی دبستان را در مدرسة احمدیه بیدآباد گذراند و پس از سپری کردن دوران راهنمایی وارد هنرستان شد و در رشتة راه و ساختمان فارغ التحصیل شد. اگر چه در سال 1356ش در کنکور سراسری قبول نشد، ولی هیچ گاه فراگیری علم را رها نکرد و هرگاه کتاب جدیدی می دید، با حرص و ولع آن را مطالعه می کرد.
وی در سال 1356ش همزمان با تظاهرات و راهپیماییهای مردم عازم خدمت سربازی شد، ولی با دستور امام خمینی مبنی بر فرار سربازان، از پادگان فرار کرد و به صفوف مردم پیوست؛ هرچند که از قبل نیز فعالانه علیه رژیم پهلوی مبارزه می کرد و تا 22بهمن 1357ش در مراکز تجمع مبارزان انقلاب در تهران حضور داشت. پس از آن به اصفهان برگشت و با دستور امام مبنی بر بازگشت سربازان به پادگانها، به سربازی برگشت و دورة خدمت خود را به پایان رساند. با تشکیل جهاد سازندگی، محسن به همراه مهندس شهید محمد رضا موحدیان به این نهاد وارد شد. اولین فعالیت جهادی او در منطقة پادنای سمیرم بود و یک سال به عنوان مسؤول تدارکات جهاد خدمت کرد. روح بلند و مسؤولیت پذیری و عشق به خدمت محرومان در وی چنان بود که با وجود مشکلات زیاد هیچ گاه خنده از لبان او محو نمی شد و از مسؤولیت شانه خالی نمی کرد.
با شـروع جنگ تحمیلـی عـراق علیه ایران، جـزو اولین نفراتی بود که از سوی جهاد سازندگی عازم مناطق جنگی شد. اولین اقدام او کمک به مردم جنگ زدة ایلام و مناطق مرزی بود. پس از فعال نمودن ستادهای پشتیبانی و مقاومت در ایلام، به همراه شهید مهنـدس محمـدرضا موحدیــان و دیگـران برای شکل گیـری و تقویت ستـاد پشتیبانی جنـگ جهـاد سازندگی اصفهان مستقر در اهواز، به آن خطه عزیمت نمود.
وی در کنار کارهای جهاد مکرر اسلحه به دست می گرفت و به عنوان رزمنده می جنگید؛ از جمله در عملیات بستان و فتح المبین هم تدارک کنندة جهاد بود و هم یک بسیجی رزمنده.
فعالیت او و مهندس موحدیان در ارتباط با مهندسی جنگ آغاز شد و آن دو کارهای راهسازی را به عهده داشتند. تلاش شبانه روزی او موجب شد که هر چه بیشتر به ظرفیت وجودی او پی ببرند و از این جهت، او را به عنوان مسؤول پشتیبانی جنگ جهاد سازندگی اصفهان مستقر در اهواز منصوب کردند. در مدتی کوتاه، آنچنان در مسؤولیتش موفق بود که نام او در تمام جبهه های جنوب و غرب پیچید. وی در سال 1362ش عازم حج شد و در آنجا نیز دست از تلاش و تدارکات بر نمی داشت و به دور از چشم سعودی ها دستگا ههای صوتی حجیم را برای استفاده در راهپیمایی ایرانیان از مقابـل آنها عبـور داد و به سلامـت دوبـاره آن را برگرداند. پس از بازگشت از حج، بلافاصله به جبهه برگشت و به عنوان مسؤول تدارکات ستاد کربلا فعالیت خود را ادامه داد. وی شخصاً به خطوط مقدم سرکشی می کرد تا به تمامی نیازهای رزمندگان واقف شود. از آنجـا که تـوان بالایـی داشت، به او پیشنهاد شـد که مسؤولیت پشتیبانی جنگ در تهران را بپذیرد، ولی عشق به جبهه مانع قبول این پیشنهاد شد و با اصرار زیاد خود را از تدارکات رهانید و در قسمت مهندسی، مسؤولیت یک اکیپ راهسازی را در منطقة عملیاتی خیبر برعهده گرفت. سرانجام در همان جا به همراه برادرش شیمیایی شدند و محسن پس از پنج روز بستری در حالی که تمام بدنش سوخته بود و در حالت خفگی شدیدی قرار داشت، پدرش دو رکعت نماز خواند و پس از نماز دعا کرد: خدایا! من راضی ام برای رهایی فرزندم از این ناراحتی و تلاطم شهید شود و بدین سان در ساعت 30: 12 ظهر روز دوشنبه 29 اسفندماه 1362ش در بیمارستان شهید رجایی تهران این جهان را وداع گفت و به نزد محبوب خود شتافت. پیکر او در قطعة ورودی گلستان شهدای اصفهان، ردیف اول، قبر دوم به خاک سپرده شد.
