محمدباقر زندکرمانی

شیخ محمدباقر زندکرمانی: در سال 1314ق در کرمان در خانواده آقا رضا که از اعیان و ملاکین و از نواده های صادقخان زند (برادر کریم خان زند) به دنیا آمد. عالم فاضل، فقیه واعظ، از علمای معروف و محترم اصفهان بود. در کرمان، اصفهان و قم به تحصیل پرداخته، استاد ابراهیم جواهری می نویسد: «در تابستان 1321ش اولین حوزه درس خود را در مدرسه نوریه تشکیل داد و تفسیر مجمع البیان را تدریس می کرد و نگارنده هم از این حوزه درس استفاده می کردم. در سال 1344ش با همت مرحوم صمدزاده مدرسه ذوالفقار را تعمیر کرد و عده ای از طلاب در آنجا مشغول تحصیل شدند و خود آن مرحوم نیز سالها در آنجا تدریس می کرد. در سال 1323ش سفری به عتبات نمود و از بسیاری از علما اجازه روایتی گرفت و اجازات اجتهاد او را نیز تأیید کردند. از جمله آنها مرحوم سید ابوالحسن مدیسه و شیخ محمدحسین کاشف الغطا و میرزا آقا اصطهباناتی و سید جمال گلپایگانی و شیخ آقا بزرگ تهرانی بودند». او عالمی آگاه به زمان و متعهد و مسؤول بود و برای ترویج شریعت و امر به معروف و نهی از منکر تلاش فراوان به عمل می آورد. وی در منابر خود با بیانات مستدل و عالمانه به مردم درس اخلاق می داد. در مورد حالات معنوی وی، مرحوم آیت الله صفوی ریزی می فرمود: «در سفری همراه ایشان به مشهد مقدس مشرف شدم. حرم کم می رفت، اما وقتی مشرف می شد، حالات و شکل ایشان را که می دیدم مرا منقلب می کرد. به آرامی و با وضعی عجیب، مثل عبد ذلیل وارد می شد و نمی رفت خود را به ضریح بچسباند، بلکه پایین پای حضرت می ایستاد و زیارت جامعه کبیره می خواند و به پهنای صورتش اشک می ریخت». برخورد او با مردم بسیار مؤدبانه بوده، حالت متفکرانه داشت و دارای روحیه شجاع و قوی بود. ریا در زندگی او نبود و مبنای ارادت ایشان به اشخاص میزان اخلاق آنان بود. تبلیغ اسلام را لازم تر از ترویج اسلام در میان مسلمانان می دانست. این عالم فاضل در19 شهریور 1348ش فوت شد.