محمدجعفر درویش زرگر فرزند ملا حسن به سال 1255ش در اصفهان متولد شد. وی بزرگترین استاد زرگر و قلمکار معاصر اصفهانی است که در عمر خود در این فن کمتر نظیر داشته است.
وی پس از اینکه به سن رشد رسید، نزد برادر خود غلامحسین درویش زرگر به عنوان شاگرد به کار ملیله کاری و طلا سازی و جواهر سازی مشغول گردید. وی محل کارش را یکی از مغازه های ضلع غربی چهارباغ صفوی قرار داد و هرگاه که ذوق و حالش مساعد بود در فن خود اعجاز می کرد. شبکه کاری استاد محمد جعفر و ملیله سازی وی و در سایر خصوصیات ریزه کاری زرگری معروف و معین است.
استاد محمد جعفر در دوران جوانی در مدت کوتاهی پله های ترقی هنر خود را سریع پیمود و بعد از مدت کوتاهی یکی از هنرمندان عصر خود گردید و مدتی نگذشت که شهرتش در داخل و خارج پیچید و سفارشات متعدد از طریق سفارت خانه ها و کنسولگری های خارجی در تهران برای رجال و پادشاهان و رؤسای جمهور آن زمان همانند دربار انگلیس، هلند، فرانسه، آمریکا و ترکیه دریافت کرد.
مقامات بلند پایه آن زمان کشورمان سفارشاتی از طریق مقامات دولت ایران، ساختِ کلید طلائی شهر اصفهان را برای تقدیم به مهمانان برجستة سیاسی خارجی که برای بازدید آثار تاریخی به اصفهان سفر می کردند؛ به وی سفارش می دادند. ناگفته نماند که کارهای هنری او به صورت عکس و خبر در روزنامه هایی مانند لوموند و غیره چاپ می گردید.
استاد جعفر شاگردان زیادی را پرورش داد. از آن جمله یکی، برادر زاده اش، استاد علی درویش زرگر که زرگر ی هنرمندی و سرشناس در عهد خود بود و همچنین نوه اش، استاد حسن درویش زرگر. وی شاگرد دیگری نیز داشت که اکنون در قید حیات است.ایشان استاد مرتضی شیشه بران است که هم اکنون در تهران به جواهر فروشی و ساخت آن اشتغال دارد.
استاد محمد جعفر درویش صرف نظر از مهارت فوق العاده که در اقسام فنون زرگری داشت، مرد بسیار فرهنگ دوست و فهمیده و مطلع بود و نسبت به عرفان و سلوک علاقمند بود و همیشه محل ملاقات بزرگان و عرفا و اهل صفا بود.
وی تحصیلات قدیمی داشت. از هنر و کارهایش در اغلب موزه های شخصی و غیر شخصی، نمونه هایی موجود است. در زمان حیات همیشه رئیس صنف سازنده طلا و جواهر بود. در زمان جوانی باغی در خیابان عباس آباد خریداری نموده و ساختمان زیبایی به سلیقه خود در وسط باغ ساخت که شامل گلخانه و حوضخانه بود و در همان مکان زندگی می کرد و در اوایل کارگاه طلا سازی خود را در همان مکان قرار داد تا اینکه در سال 1308ش مغازه ای مقابل بازار هنر در چهار باغ خریداری کرد و کارگاه خود را از آن باغ به این مغازه انتقال داد.
وی ساده زیست بود. همیشه طرف مشورت همکاران و دوستان بود و خلق و خوی درویشانه داشت. در زمان حیاتش، اغلب استانداران و فرمانداران وقت وی را به برگزاری نمایشگاه ترغیب می کردند.
محضر استاد محمد جعفر درویش در صنف زرگر مقام ریاست و پیش کسوتی را داشت و عموم بازاریان از هر صنف نسبت به او احترام خاصی قایل بودند. سرانجام وی در سن 82 سالگی در بهمن 1335ش در منزل شخصی خود در اثر سکته دار فانی را وداع گفت و در تخت فولاد اصفهان در تکیة زرگرها به خاک سپرده شد.
