محمدعلي پروانه؛ روزنامه نگار، اديب و شاعر، فرزند عبدالوهاب، در سال 1275ش در اصفهان متولد شد. دوران كودكي تا سقوط قاجاريه – كه آغاز عهد شباب و رشد و ظهور كمالات علمي و ادبي اوست – با يكي از تاريكترين و سخت ترين ادوار تاريخي ايران مصادف گرديد. در اين دوره كه امنيت و آسايش و آرامش وجود نداشت و رشته امور مملكت و ملت از هم گسيخته بود و هرج و مرج همه جا را فراگرفته و اداره زندگي بر آنها سخت شده بود، او از تحصيل علم غافل نشد و اين ايام عمر را به استغراق در تحصيل گذراند.
چون طبع و ذوقي شاعرانه و علاقة وافري به ادبيات داشت، وارد عرصه شعر و ادب شد و در انجمنهاي ادبي زمان خود حضوري فعال يافت و با قطعاتي از اشعارش كه در روزنامه هاي آن زمان به چاپ مي رساند، در بين مردم و عالمان ادب اشتهار يافت. وي متخلّص به «پروانه» بود و يكي از غزل سرايان اصفهان محسوب مي شد بعدها خود باني و مؤسس « انجمن ادبي پروانه » شد كه مجمع و محفل گرمي براي ادب دوستان بود.
همزمان با اداره انجمن ادبي، به سال 1330ش دست به انتشار روزنامه « شمع حقيقت » زد و با تمام سختيها و مشقّات، به اداره كردن هر دوي آنها پرداخت. روزنامه « شمع حقيقت » بر خلاف روزنامه بودنش، هفته اي يك بار و گاهي بيشتر از يك هفته، در چهار صفحه متوسط در اصفهان منتشر مي شد. مندرجات آن شامل اخبار خارجي و داخلي ايران، مخصوصاً شهر اصفهان و بررسی اوضاع نابسامان آن، ارائه داستانهاي كوتاه، چاپ اشعار، بويژه اشعار اجتماعی از مدير روزنامه، بررسي مسائل سياسی و روزمره و مقالات انتقادی نسبت به امور كشور بود؛ هر چند که وی اشعاري در مدح خاندان پهلوي نيز دارد. اين روزنامه به مدت سه سال و تا سال 1333ش چاپ و منتشر می شد.
پروانه برای اعتلای فرهنگ اصفهان كوششهای فراواني نمود و سرانجام در 5 مهرماه 1355ش دار فاني را وداع گفت. پيكرش را در تكيه مقدس به خاك سپردند.
