میرزا محیی الدین محمد سهای اصفهانی: فرزند همای شیرازی، متولد 1262ق، شاعر و ادیب عارف، فنون ادب فارسی و عربی را نزد پدر و دیگر اساتید آن زمان فراگرفت. در قواعد شعر و فن تاریخ و انساب تسلطی کامل یافت. وی دارای ذوقی سلیم و حافظه بسیار قوی بود. در بین شعرای اصفهان مقام و منزلتی داشت و در تعلیم شعرا کوشش می نمود. پس از فوت عنقا (1308ق) منصب شاعر حضور و لقب «ملک الشعرای» او به سها تفویض شد. ولی به دلیل روح آزادگی، این لقب را نپذیرفته و لقب «ملک الادبا» گرفت. از آثارش «دیوان اشعار» و «رساله عاشق و معشوق» است. او در 25 آبان 1298ش درگذشت.
