مسعود بن عبدالله بیضاوی: عارف بزرگ سده هشتم هجری است که دربارۀ شرح احوال او، اثری در دست نیست. خوشبختانه بر اساس چند نگاشته بر جای مانده از او می¬توان به نام برخی از اساتید و آثار او دست یافت:
1- کمال الدین عبدالرزاق کاشانی ( ح 660-736ق ) 2- شرف الدین داوود قیصری، 3- نعمان خوارزمی.
بر سنگ مزار وي چنين آمده است:«الا انّ اولیاء الله لاخوف علیهم ولا هم یحزنون، هذا قبر حجّة الاُولیاء والعارفین، قطب الاوتاد و الوالهین، برهان الاتقیاء و الصّالحین، قدوةالعشّاق و الذاکرین، کهف الموحّدین والمحققّین، السالک [لمسالک]الائمّة المعصومین، والعارف بالحقایق الرّبانیه، الواقف بالدقایق الملکوتیة، الطائر بفضاء اللاهوتیّة، مهبط الانوار و مخزن الاسرار و نفحة العطار و مقام الشطّار و محل الاستغفار، رکن الشریعة و الطریقة و الحقیقة و الزمان، بابارکن الدین مسعود بن عبدالله بیضاوی، و قد توفّی یوم الأحد السادس و العشرین من شهر ربیع الاوّل سنة تسع و ستیّن و سبعمائة»
مزار این عارف برجسته، همچنان که از سنگ نوشته وی هم هویداست، از دیر باز تا کنون مورد توجّه بسیاری از اندیشه وران شیعی بوده است، که از این میان داستان کرامت آمیز مزار وی در مورد شیخ بهایی و ارادت محمّد تقی مجلسی و ملا حسن نائینی آرندی و سيّد عبدالکریم کشمیری در خور توجّه است.
مقبره بابارکن الدین شیرازی، یکی از قدیمترین آرامگاه های مغولی موجود در اصفهان است، که چندین بار مرّمت شده است. بنابر کتیبه موجود در مدخل بقعه به خطِ ثلث محمد صالح اصفهانی مولوی، به اهتمام شاه عباس اول بخشی از آن مرمت شده و بر اساس کتیبه چله خانۀ آن در سال 1112ق در زمان شاه سلطان حسین صفوی تعمیری بنیادین در آن انجام پذیرفته است. بنا به سنگ نوشته دیوار غربی مَدخل بقعه، در سال 1200ق توسط میرزا محمد نصیر بایزیدی بسطامی تعمیر شده است و گویی پس از این تاریخ نیز چندین بار مرّمت شده است.
بر این مقبره زیبا، گنبد هرمی فیروزگوني با دوازده ترک بر روی پنج پایه، به عدد ماه¬های سال یا عدد ائمه دوازده گانه وجود دارد که در نوع خود اثر هنری بس زیبا و در خور توجّهی را فراهم آورده است.
به نقل از دانشنامه تخت فولاد اصفهان از حامد ناجی اصفهانی
