آخوند ملا عبدالکریم گزی: فرزند ملا مهدی، از بزرگان علما، فقها، مدرسان و مجتهدان و مراجع اصفهان در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری است. از اساتید وی میرزا محمدحسن نجفی، سید حسین ترک و میرزا حبیب الله رشتی بودند. وی خواهرزاده و تربیت شده ملا محمدباقر گزی معروف به ابوالفقراء بود و مایه ذوق شعری و خوی وارستگی و اهتمام در خدمت به نوع را از برکت صحبت و تربیت وی داشت. در مدرسه نيم آورد ساکن و به تدریس اشتغال داشت. در اثر حسن سلیقه و اخلاق پسندیده و صفات حمیده ممتاز بوده، مورد توجه بسیاری از طبقات گردید. ده سال آخر عمرش، مرجع تمام مرافعات شرعی اصفهان و توابع و عالمی خوش بیان و مجلس درس او آمیخته از لطایف و ظرایف بود. در ساده زیستی او گفته شده با آن که سی چهل سال تمام امور قضایی اصفهان در دست او بود، شبی که درگذشت خانواده او حتی نفت چراغ و نان شب نداشتند. از آثارش «رساله در اصول دین»، «تذکرة القبور» معروفترین تألیف ایشان، شامل مطالب مفید دربارة علمای مدفون در تخت فولاد و دیگر مزارات اصفهان است. آخوند گزي به انجمن هاي شعر و ادب نيز علاقه مند بود و در بعضي از اين مجامع ادبي، از جمله انجمن ادبي شيدا شركت مي كرد و شعر نيز مي خواند. وی در شب پنج شنبه 26 مرداد 1300ش وفات یافت.
