فرزند ملا محمدعلی، حکیم فقیه زاهد، از شاگردان جهانگیرخان قشقایی، آخوند کاشی و میرزا بدیع درب امامی است. وی مجتهد و مدرس زبردست و بسیار خوش مشرب بوده، امامت مسجد ذوالفقار را به عهده داشت و در همان مسجد و مدرسه صدر تدریس می¬نمود و چون استادان خود در زهد و تقوا و ریاضات نفسانیه مجاهدت می¬ورزید. او در رجب 1339ق فوت نمود. از جمله رؤیاهای صادقه که مرحوم سید محمدعلی مبارکه¬ای در مورد ایشان آورده، این است که می¬نویسد: «در روزی که مرحوم ملا جواد به رحمت الهیه پیوست، تابستان و هوا گرم بود. پس از آنکه این بنده با جمعی از اصحاب حوزه درس او از تشییع جنازه برگشتیم، از جمله اصحاب ایشان آقا سید جمال¬الدین کرمانی ماهانی بود، که الحال در وقت نگارش این کتاب در شهر کرمان متوطن است. مشارالیه از جمله طلاب زاهد و باتقوا به شمار می¬رفت، و در مدرسه نیم¬آورد ساکن بود. ایشان به حجره خود رفته و خواب بعدازظهر را برحسب عادت رفته، پس از خواب بیدار شده، بنده با بعضی از دوستان در مدرسه نیم¬آورد بودیم. مشارالیه در میان آن جمع آمده و فرمود: الحال خواب خوبی راجع به حاجی دیدم، که در میان راه تخت فولاد حاجی ایستاده، من عرض کردم: مگر شما وفات نکردید؟ فرمودند: بلی، ولی من در اینجا منتظرم حاجی میرزا رضای خوانساری بیاید، با هم برویم. و حاجی میرزا رضا از جمله سادات عالی نسب رضوی و از علمای وقت بوده، که در مدرسه صدر سکونت داشت. این خواب اسباب تعجب شد، و آن مرحوم هم دو سه روزی کسالتی فی الجمله داشت و رو به بهبودی بود، در همان شب ایشان هم به رحمت ایزدی پیوست و فاتحه هر دو به یکدیگر پیوسته شد».
