میرزا ابوالفضل مهابادی: فرزند میرزا عباس مهابادی اردستانی، از فرهنگیان معاصر اصفهان، در سال 1280ش در مهاباد اردستان به دنیا آمد.
وی مقدمات علوم را نزد پدر و در مدارس اصفهان از جمله مدرسه گلبهار و مدرسه صارمیه فراگرفت. در مدرسه صدر نزد آیت الله سید محمدرضا خراسانی کسب فیض نمود. سپس در تهران نزد میرزا ابوالحسن فروغی، میرزا غلامحسین رهنما، میرزا عباس اقبال، فاضل تونی و صدیق اعلم به تحصیل پرداخت. در سال 1313ش موفق به دریافت لیسانس در رشته ریاضی از دانشسرای عالی تهران شد. سالها در همدان و اصفهان مشغول تدریس در مدارس بود. از شاگردانش استاد سید محمدباقر کتابی بود. در طول خدمت ریاست دبیرستان صارمیه اصفهان، ریاست دانشسرای مقدماتی اصفهان، ریاست معارف بسطام و شاهرود در سالهای 1315-1316ش و ریاست فرهنگ گرگان را داشت. حبیب یغمایی می نویسد: «مهابادی شعر نمی گفت ولی در انتقاد شعر ذوق داشت. هم استعدای به کمال داشت. در همه موارد درس موفق بود، مخصوصا در ریاضیات که در این رشته نظیر و مانند کم داشت». از آثارش داستانی عشقی درباره «بغداد خاتون» است که به صورت خطی موجود است. مهابادی مردی پاک سرشت، امین و درستکار، خوش قلب، نیک خواه و با فضل و دانش بوده و پیوسته مورد احترام فرهنگیان و بزرگان اصفهان قرار داشته و تمام دوران خدمت را به نیکنامی و سربلندی گذرانید. همواره اشخاص اهل فضل و ادب را صمیمانه دوست می داشت و حتی شاگردانش را به بلندنظری و سعه صدر هر چه تمامتر تشویق می کرد. وی دانشمندی آزاده و عملاً درویشی پاکباز و بی نیازِ اعتنا به مقام و زخارف و اموال دنیوی بود. استاد جواهری می نویسد: «از اعضای هیئت منصفه مطبوعاتی اصفهان بود. مقاله ای در روزنامه اصفهان در سال 1334ش راجع به سال شمسی و قمری نوشت که بسیار فاضلانه و از روی تحقیق بود». مهابادی در 12 تیر 1346ش درگذشت.
