میرزا مسیح خان دانشور علوی معروف به حافظ الصحه، فرزند موسى خان ناظم الاطباء در روز شنبه 28 ربیع الثانی سال 1286ق در اصفهان متولد شد.
سید مصلح الدین مهدوى در مورد وی مىنویسد: « طبیب حاذق، پزشک ماهر، فاضل محبوب، از فارغالتحصیلان دارالفنون بوده، جمع کرد بین طب جدید و قدیم. و در تداوی بیماران و تفقد و دلجویى از حال ایشان الحق بىنظیر بود».
وی در سال 1310ق برای جلوگیری از وبای سال 1310خراسان، مأمور قرنطینة راه خراسان تا شاهرود و بسطام بود. پس از انجام این مأموریت در همان سال به فرمان ناصرالدین شاه به نشان و حمایل درجة اول سرهنگی مفتخر شد و مدت یازده سال در اصفهان مشغول طبابت به طور آزاد و خدمت به مردم بوده و در سال 1322ق از طرف وزارت علوم و معارف به دریافت یک قطعه نشان طلای علمی درجه اول مفتخر گردید. در سال 1328ق به عضویت مجلس حفظ الصحة دولتی درآمد و مأمور صحیحة اصفهان گشت. در سال 1331ق مأمور اولین تشکیل خدمت آبله کوبی مجانی عمومی در اصفهان و توابع و در سال 1335ق به سمت رئیس صحیه یا حافظ الصحه اصفهان منصوب شد. از سال 1295ش تا سال 1305ش، مشغول این خدمت بود. سپس تا سال 1308ش عهده دار ریاست صحیة بلدیه و در آبان ماه 1308 بنا به تقاضای خود ایشان از خدمت معاف و به طور آزاد مشغول خدمات و کارهای نوعی بوده اند. از شاگردان وی سیدعبدالرسول طبیبیان و دکتر سید شهاب الدین تبریزی ملقب به محی الحکمه اردستانی را می شناسیم.
در بحبوحة حوادث مشروطه چون مدتی ریاست بهداری اصفهان را به عهده گرفت به حافظ الصحه ملقب شد. وى در فعالیتهاى سیاسى مشروطة اصفهان حضور داشته و از همراهان حاج آقا نوراللّه نجفى محسوب مىشد. در اولین دورة انجمن بلدیه به سمت نمایندة انجمن شهر از محلة چهارسو شیرازی ها انتخاب شد. در قضیة فتواى تحریم مالیات که توسط آیتاللّه خراسانى به تمام ایران صادر گردید، در اصفهان تمامى دکانها تعطیل شد و این تعطیلى چند روز به طول انجامید. اهالى شهر به واسطة تعطیلات چند روزه از حیث آذوقه و خوار و بار در مضیقه افتادند و عدهاى شکایت به انجمن ولایتى بردند. اعضاى انجمن تصمیم گرفتند که هریک در محلة خود اصناف و دکان ها را به رفع تعطیلى و ادامة کسب و کار ترغیب نمایند. میرزا مسیحخان به عنوان یکى از اعضاى اصلى انجمن ولایتى مأمور شد که محلة شمسآباد، خلجا، چهارسو شیرازیها و محلة لنبان را دعوت به آرامش و باز نمودن دکان ها نماید.
وی در تأسیس مدرسه ایتام در اصفهان نیز کمک های شایانی نموده و به طوری که باغ مِلکی خود را برای تأمین قسمتی از هزینه های مدرسه ایتام در اختیار سید محمدعلی معین الاسلام (مؤسس مدرسه) قرار داد. علاوه بر این مدرسة اسلام را نیز مدیریت می کرد.
از خدمات حافظ الصحه تأسیس مطب المساکین در سال 1336ق است که با همت وی و کمک عده ای از خیرخواهان برای مداوای مجانی فقرا در سال مجاعه، تشکیل و خدمت زیادی به مساکین نمود.
سرانجام این طبیب متعهد و آزادیخواه در روز سه شنبه 26 ربیع الثانی1361ق/22 اردیبهشت 1321ش درگذشت و در تکیه فاضلان به خاک سپرده شد.
