میرزا جمال الدین کلباسی؛ فقیه اصولی، محدث رجالی و صاحب نظر در علوم هیئت و نجوم، پسر ارشد علامه میرزا ابوالمعالی کلباسی، در سال 1273ق در اصفهان دیده به جهان گشود.
جمال الدین بیشترین استفادة علمی را از محضر پدر علامه اش، میرزا ابوالمعالی، در دانشهای فقه و اصول، رجال و ادبیات برد. وی از سوی پدرش مفتخر به کسب اجازة روایت شده و در همین ایام بود که از سوی فقیه و مرجع نامی جهان تشیع، میر سید محمد هاشم مجتهد چهارسویی نیز اجازه روایت گرفت. میرزا جمال الدین پس از وفات پدر، به همراه برادرش میرزا ابوالهدی راهی عتبات عالیات شد و سالیانی چند از محضر فقیهان نام آور نجف اشرف مانند آخوند خراسانی و سید محمدکاظم طباطبایی استفاده کرد و از هر دو استاد به کسب اجازه نایل آمد.
میرزا جمال الدین چه در ایام اقامت در نجف اشرف و چه پیش و پس از آن در حوزة اصفهان به تدریس و تربیت طلاب و فضلا اشتغال داشت. او بویژه از سال1340ق یعنی پس از بازگشت به اصفهان، عمر شریف خود را به تدریس و تعلیم و تألیف و تحقیق اختصاص داد و از جمله ید طولایی در علم نجوم داشت. از جملة شاگردان و راویان او می توان به حضرات آیات: سید حسین بروجردی؛ سید شهاب الدین مرعشی نجفی؛ حاج میرزا علی آقا شیرازی و شیخ احمد فیاض سدهی اشاره کرد.
احوال معنوی و فضایل اخلاقی؛ میرزا جمال الدین، همانند پدر و جد خود، بیشتر در انزوا به سر می برد و اهل رفت و آمد با مردم و معاشرت نبود. در کمال قناعت و سادگی و زهد و بی آلایشی زندگی کرد و اغلب اوقات خود را صرف مطالعه و پژوهش و تصنیف و عبادت و شب زنده داری می کرد. حتی تدریس و مباحثات علمی اش را در منزل انجام می داد. نماز جماعت او امتیاز خاصی داشت و خواص علما و بزرگان در نماز خود به او و برادرش میرزا ابوالهدی اقتدا می کردند. محل اقامة جماعت وی در مسجد جوجه نزدیک منزلش جنب مسجد حکیم بوده است.
میرزا جمال الدین افزودن بر جلالت در نسب و حسب، به مکارم اخلاقی و اوصاف ملکوتی آراسته بود و در زهد و تقوی و طهارت نفس و وارستگی شهرت بسیاری داشت. شاگردش حاج شیخ احمد فیاض می گوید:« [ حاج میرزا جمال ا لدین و حاج میرزا هدی] خیلی مواظب بودند که حرف لغوی نزند و ما حرف لغوی از ایشان نشنیدیم. همیشه مشغول ذکر و فکر و درس بودند». حاج آقا رحیم ارباب فرموده بودند که این دو برادر به ملک اشبهند تا به انسان» .
وفات و مدفن؛ میرزا جمال الدین کلباسی سرانجام در17 رمضان1350ق/5 اسفند1310ش در زادگاهش اصفهان از دنیا رفت و در تکیة پدرش جنب قبر او آرمید.
