میرزا محمد تقی ادیب طوسی خراسانی، فرزند میرزا علی نقی ملا باشی، وی پس از دوران کودکی تحت تربیت پدرش قرار گرفت و بعد از آن به فراگیری علوم زمانه پرداخت.
ادیب پس از انقلاب مشروطه به روزنامه نگاری روی آورد و سی ام اسفند 1299ش، ادیب نخستین شماره از روزنامه صبح امید را در اصفهان منتشر کرد. روش این روزنامه سیاسی، اجتماعی، علمی، تاریخی، ادبی و اخلاقی بود.
ادیب در روزنامه اش کمال متانت و ادب نگارش و اخلاق اجتماعی و حرمت بزرگان و اشخاص را دارد، درحالی که بهترین و کوبنده ترین ایرادهای اساسی را نیز متوجه دولت و جوامع می کند. از برجسته ترین ویژگیهای این روزنامه که آن را از جراید دیگر تمیز می دهد، قلم ساده و روان و در عین حال ادیبانة آن است.
روزنامه صبح امید پس از مدتی انتشار با تعطیلی مواجه شد و مجدداً در شوال 1345ق / بهمن 1305ش منتشر گردید و به طور غیر منظم دوباره انتشار یافت، ولی طلوع مجدد آن دوامی نکرد و تعطیل شد.
از دیگر فعالیتهای ادیب، کار در مدارس جدید بود که مدتی مدیریت مدرسه معرفت را به عهده داشت و مدتی نیز جزو هیأت اداره کننده مدرسه ایمانیه در اصفهان بود.
سرانجام ادیب در روزسه شنبه 13 اردیبهشت 1322ش / 29 ربیع الثانی 1362ق دارفانی را وداع گفت. پیکر وی در جانب جنوب غربی تکیه درکوشکی (بروجردی) به خاک سپرده شد.
