میر محمدمهدی خلیقی پور فرزند سید عبدالوهاب طالقانی معروف به خلیقی پور، از شاگردان میرزا عبدالرحیم افسر، میرزا فتح الله جلالی و میرزا عبدالحسین قدسی بوده است. انواع خط به خصوص نستعلیق را در کمال استادی می نوشت و از معروف ترین شاگردان ایشان استاد حبیب الله فضائلی و آیت الله سید جعفر میر دامادی است.
خلیقی پور، سیدی متقی و متواضع و آراسته به صفات پسندیده بود. از آثار خطی او کم و بیش در بناها و لوحه ها و خط و سیاه مشق ها نمونه هایی در دست است. از جمله کتیبة کتابخانة مدرسة صدر اصفهان به خط نستعلیق سفید بر زمینة کاشی لاجوردی رنگ، که اشعار آن از استاد جلال الدین همایی است و کتیبة نستعلیق سر در مدرسة عربان اصفهان که شعر و ماده تاریخ آن از حاج میرزا حسن خان جابری انصاری است. همچنین از آثار خط وی بر سنگ قبور تخت فولاد، سنگ مزار جعفر قلی خان شیرانی مدفون در تکیة صاحب روضات است.
بر اساس خطوط مختلفی که خلیقی پور نوشته می توان او را جزء رنگه نویسان محسوب داشت، زیرا وی به الوان نویسی راغب بوده است.
خط او استادانه و با اصول و شیرین و منحصر به نستعلیق جلیّ و خفیّ و شکسته است. فضائلی می نویسد: « با مقایسة خطوط شاگردان او و پیروان افسر و جلالی، هیچ یک به پایة خط خلیقی پور نیستند».
وی همچنین در ورزش باستانی شهرت داشته و یکی از پیش کسوتان و قهرمانان ورزش باستانی عصر خود محسوب می شود .
وی در روز سه شنبه 5 رجب 1371ق/ 12 فروردین1331ش وفات کرد و در تکیة شیخ مرتضی ریزی در قسمت شمالی بیرون بقعه مدفون شد.
