نصیر شیرانی؛ فرزند رضا، در سال 1302 ش در محلة بیدآباد اصفهان به دنیا آمد. وى یگانة فرزند خانواده بود. تحصیلات قدیم و جدید را در اصفهان آموخت. از اوایل جوانى علاقمند شاعرى شد و در شعر «نصیر» تخلص مى کرد. از او علاوه بر اشعار فارسى اشعار لرى به جاى مانده است. خط زیبایى داشت که نمونه اى از آن در آغاز دیوانش موسوم به «راز دل نصیر» به چاپ رسیده است.
برخى از اشعار ملى و میهنى او در جراید اصفهان و تهران انتشار مى یافت. در شعر از سبک عراقى پیروى مى کرد و کمتر واژه هاى دور از ذهن در اشعارش مشاهده مى شود.
وى در5 دى 1356ش در اصفهان وفات یافت و در تکیة بیدآبادى دفن گردید.
