نورالدین عراقی؛ معروف به « ادیب حضور» و ملقب و مشهور به ایران مدار مکی یا ایران پرست مکی، ادیب و فاضل و روزنامه نگار و نویسنده مبارز و مشروطه خواه، فرزند حاج سید محمد علی حسینی، وی در حدود سال1298ق در شهر اراک متولد شد. وی به همراه برادرش برای آموختن علوم دینی در جرگه سپاهیان شریعت درآمد. سید نورالدین به علوم دینی علاقه داشت پدرش وی را برای تعلیم علوم عالیه به بیروت فرستاد و به سن بیست سالگی به اجتهاد رسید. وی زبان فرانسه، نجوم، ریاضیات، طبیعیات و اقتصاد را در حد توان آموخت. سپس دست به سیاحت زد. این بار به هندوستان رفت و در انجمن های مذهبی و سیاسی آن کشور داخل شد و سپس در 28 سالگی به ایران بازگشت و در تهران مدرسه مظفر را تأسیس نمودند و «انجمن آزادی خواهان» را تأسیس و در دوره اول مجلس از طرف مردم خراسان به وکالت مجلس شورای ملی رسید.
در گیرودار به توپ بستن مجلس، سید نورالدین با رفقای فراکسیونی خود فوراً در صدد رفع آسیب و پنهان کردن خود برآمد و او پس از 32 ساعت به وسیله سرتیپ محمد اسماعیل خان، نجات یافتند و پنهان شدند و مجددا از پناهگاه بیرون و بر ضد محمدعلی شاه همراه شد و شروع به نوشتن مقالاتی بر ضد محمد علی شاه نمود و در همین حین دستگیر شد. ناصرالملک قاجاری اسباب نجات و آزادی او را فراهم کرد و لقب « ادیب حضوری» به وی بخشیدند سپس به اصفهان تبعید شد. در اصفهان ادیب حضور این بار از طریق انتشار روزنامه وارد کارزار خدمت شد و روزنامه «مفتش ایران» را در سال1327ق منتشر کرد. این روزنامه قریب به 22 سال تحت همین عنوان در اصفهان، کرمانشاه و اراک مرتباً منتشر می شد.
او آزادی را برای مردم و کشور، از ضروریات می دانست، لذا همواره به برقراری آزادی و اندیشیدن دربارة آن تأکید می کرد و دارای شهامتی وصف ناپذیر بود و مقالات تند و آتشین او که عاقبت باعث تعطیلی روزنامه اش در زمان رضاشاه نیز شد، گویای این مطلب است.
سرانجام پس از عمری مجاهده در 21 اسفند 1320ش/23 محرم 1351ق در بیمارستان به سن 60 سالگی سر در نقاب خاک نمود و به دیار باقی شتافت. جنازه او را با تجلیل به تخت فولاد اصفهان حمل و در تکیه ملک (گلستان شهدا) مدفون نمودند.
