میرزا محمدحسین، ملقب به نورالدین و معروف به مجلسی و متخلص به «چهره»، از دانشمندان و ادبا و واعظان و روزنامه نگاران و آزادی خواهان صدر مشروطیت اصفهان است. وی فرزند میرزا حسنعلی مجلسی و متولد 27 ذیقعده 1274ق در اصفهان بود. او نیز به جرگة آنان پیوست و وارد حرفة وعظ و خطابه شد. دوران جوانی نورالدین، معاصر حکومت ناصرالدین شاه قاجار (1313-1264ق) بود. وی نیز از این نعمت بی بهره نبوده و سخت تحت تأثیر قرار گرفت. ابتدا در اواخر سلطنت ناصرالدین شاه که تعدادی از نخبگان و روشنفکران آزادی خواه در اصفهان، مجمعی سری برای تبادل نظرات و روشن کردن افکار مردم و نشان دادن مفاسد دستگاه دولت، تشکیل دادند، از وی نیز دعوت به عمل آوردند و از اینجا او فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز کرد.
این مجمع که به علت فشار استبداد حاکم، مخفیانه و با احتیاط بر پا می‌شد، از اعضایی چون ملک المتکلمین و سید جمال الدین واعظ و میرزا محمود صدر و میرزا نورالدین مجلسی و سید حبیب الله شاعر روضه خوان متخلص به «اشرف» تشکیل شده بود. بعد از آن، با شروع حرکتهای مردم برای کسب مشروطیت، ایشان با وعظ و خطابه و با لهجه ای خوش و بیانی شیرین و اشعاری لطیف، محاسن مشروطه و مضار استبداد را به مردم گوشزد و آنان را بیدار و آگاه می نمود. بعد از پیروزی آزادی خواهان و برقراری مشروطیت در ایران، چندی نگذشته بود که با ایجاد «انجمن بلدیه» در اصفهان، نورالدین به عنوان یکی از اعضاء فعال این انجمن انتخاب شد.
همزمان با آن، تصمیم گرفت خدمات خود را در قالب انتشار روزنامه‌ای به نام «فرج بعد از شدت» تکمیل کند. این روزنامه که در شعبان 1325ق در اصفهان انتشار می‌یافت، در چهار صفحه و هر ماهی سه نمره به چاپ می‌رسید. فرج بعد از شدت پس از سه شماره از شمارة چهارم به نام «انجمن بلدیه» تغییر نام پیدا نمود. این تغییر نام به جهت تأسیس انجمن بلدیة اصفهان بود که اعضای آن از وی خواستند در آن، مذاکرات انجمن را درج کند، لذا به این نام موسوم شد (روزنامة انجمن بلدیه، نمرة چهارم). مطالب این روزنامه غیر از مذاکرات انجمن بلدیه اصفهان، که به صورت کامل بیان می شد، شامل مقالاتی به قلم مدیر روزنامه بود دربارة فواید مشروطیت و معایب استبداد که معروفترین آن «مناظرة مشروطه و استبداد» است. شیوایی قلم و ساده نویسی نویسنده و مدیر آن بر مزیت این جریده افزوده است، به قسمی که هر کسی مطالب آن را درک می کرد. روزنامه انجمن بلدیه پس از ده شماره در شوال 1325ق به تعطیلی گرائید؛ زیرا نیرالدوله، حاکم وقت اصفهان، با انجمن بلدیه از سر عناد وارد شد و با آنان درگیری پیدا نمود. اعضای این انجمن نیز به طور دسته جمعی استعفا دادند و روزنامة آن نیز دیگر منتشر نشد.
نورالدین از این پس از راه واعظ و خطابه و نوشتن رسایل، به ارشاد و راهنمایی مردم پرداخت.
تألیفات او عبارتند از: «رساله در توحید»، «تاریخ فهرست ملل»، «رساله ای در هیئت و نجوم»، «کتابی در اخلاق» و «نثر هزل».
وی در شعر نیز طبعی سرشار و لطیف داشت و در ردیف شعرای آن عصر محسوب می‌شد؛ ولی به علت پراکندگی اشعارش دیوانی از او برجای نیست. ایشان همچنین خطوط نسخ و رقاع و شکسته و نستعلیق را به خوبی و زیبایی هرچه تمام تر می‌نوشت و در کشیدن کاریکاتور و آوردن نقشه های بدیع بوسیله ناخن روی کاغذ ید طولایی داشت. از اشعار اوست:
نگار من چو به رخسار خود نقاب گرفت/فغان ز خلق برآمد که آفتاب گرفت
گرفت در دل من جای آن نگار و دریغ/که شهریار دیاری چنینی خراب گرفت
وی تا پایان در مدرسة شمس آبادی که از بناهای جدش، «میرزا محمدتقی الماسی» بود، امامت جماعت داشت و سرانجام نیز پس از یک کسالت ممتد در 73 در 16 اسفند1307ش/15رمضان 1347ق در گذشت. پیکرش را در تخت فولاد اصفهان، تکیة خوانساری به خاک سپردند.
