یدالله شوقی فرزند اسدالله معروف به کهرانی در سال 1299ش در اصفهان به دنیا آمد. در دوران جوانی با استاد محمدحسین صغیراصفهانی آشنا شد و دست باطن به تهذیب اخلاق و تزکیة نفسش کشاند و نهال املش از برکت فیوضات این استاد بزرگ، پر برگ و شکوفه شد و تحت تربیت وی مراتب عرفان و سلوک را پیمود و ضمیر پاکش به محبت ائمة اطهار (علیهم السّلام) منور گشت و به سرودن اشعار نغز در مورد ائمة اطهار (علیهم السّلام) موفق گردید. وی در اشعارش «شوقی» تخلص می نمود. شوقی از کمال اشتیاق به علی و آل علی (علیهم السّلام) خود را به این تخلص نامیده و انسانی با ادب و دوستار اهل بیت بود.
از آثارش کتاب« گلبن ولایت» شامل قصاید و غزلیات وی که دو بار به چاپ رسیده است.
سرانجام شاعر عارف یدالله شوقی در 13 اسفند سال 1358ش فوت شد و پیکرش در تکیة فیض به خاک سپردند.
